De online Flora van Curaçao

Flora Expeditie 2006

Periode 3 september tot 2 oktober 2006.

	Dag 1 Vertrek per trein naar Schiphol en vandaar, met een tussenstop op Sint Maarten, naar het centrum van het Caribisch plantenrijk: Curaçao. De vlucht over de Atlantische oceaan kent in de tweede helft wat turbulenties wanneer er over een onderliggende regenbui in ontwikkeling wordt gevlogen. Na de landing op Curaçao via het nieuw gebouwde luchthavengebouw door naar de douane en dan de bagage ophalen. De nieuwbouw doet de internationale luchthaven wel eer aan. Met het konvoi Hato-Otrobanda, dat toevallig net komt aanrijden, meegereden tot in begin van de Roode weg in Otrobanda en daar weer uitgestapt. De bekende weg langs de waterfabriek ingeslagen en de boulevard afgewandeld om enige tijd later op de eindbestemming aan te komen en uiteindelijk intrek genomen in het basisverblijf.
	Dag 2 Na een goede nachtrust even een duik in de zee genomen. Het water is perfect. Nadat de medewerkers van het instituut zijn binnengekomen kunnen de nodige papieren in orde worden gemaakt. De directeur is met pensioen en de onderdirecteur heeft zijn plaats overgenomen. In de derde week van deze maand zal er op Klein Curaçao worden geprobeerd zeeschildpadden te vangen en van radiozenders te voorzien. Onder voorbehoud mijn deelname toegezegd. In de middag naar de stad gewandeld en daar de eerste inkopen gedaan na het eten van een heerlijke stoba. Op de terugweg een Lantana canescens in bloei gevonden en zo worden de eerste foto´s gemaakt. Na terugkomst eerst even een afkoelende duik in de zee genomen. Vervolgens vijf plantjes omgepot, welke uit zaden zijn gekiemd verzameld tijdens de vorige expeditie. Ze worden bijgeplaatst bij de overige plantenkweek van zeldzamere planten van het instituut bedoeld voor herbeplanting. Bij een schitterende ondergaande zon begonnen met de verslaglegging.

Dag 3

De dag begint vroeg en met de zwemoefening in de baai meteen goed wakker. Daar er al een tijdje niemand meer verbleef is met name de keuken flink onder het stof komen te zitten. Dat wordt dus eerst even grondig schoonmaken. Wanneer de eerste werknemers binnen zijn gekomen het vervoer geregeld. Dan eens de kiemplanten verzameling bekeken en hier en daar een pot aangevuld waar nauwelijks nog aarde in zat. Vervolgens met de auto naar de stad gereden voor een middagmaal. Met het veerpont overgestoken naar Punda. Daar is men bezig om de straatjes in de binnenstad netjes af te werken, nadat de riolering is vernieuwd. Het ziet eruit als de bekende voetgangerszones in Nederland. De gerestaureerde pontjesbrug ligt langszij. Er is nog een probleempje met de brughoofden voordat de brug weer Otrobanda met Punda kan verbinden over de Annabaai. Bij de ingang van Waaigat wordt een nieuwe brugverbinding gebouwd. Wordt dit de Koning Willem Alexander brug? De twee grote watergolven op palen, de ophaal armen, passen daar zeker uitstekend bij. Na een grote slok van een wereldwijd bekend drankje om de vochtvoorraad bij te vullen weer terug naar Otrobanda en voor enkele dagen voorraad ingekocht. De auto heeft zijn beste tijd gehad en is eigenlijk te gevaarlijk om in te blijven rijden. Zwaar overstuurd en onbetrouwbaar welke richting het ding zal nemen bij opeens moeten remmen. Bij terugkomst dit doorgegeven. De andere auto dan maar nemen, maar ook deze schijnt een probleem te hebben dus rijden even uitgesteld. De overvette fornuisstukken in een lokaal wasmiddel, dat nogal aggressief is, laten weken om de vet en olieresten er helemaal af te krijgen. Na kort te zijn gaan zwemmen de omgeplantte kiemplanten water gegeven en een deel van de opgegroeide wildernis voor de ingang van het verblijf wat uitgedund. Het zal mog wel een dagje kosten om aan de enorme warmte van deze heetste maand van het jaar gewend te raken. Morgen kan de plantenjacht beginnen.

Toekomstige Koning Willem Alexander brug ?

Dag 4

Vroeg op vandaag en ditmaal zijn de zangcicaden de troepialen voor. Na zwemmen en ontbijten de uitrusting gereed gemaakt en dan met de andere auto, een pickup double cab, richting stad om eerst de tank eens vol te gooien. Ook deze wagen is aan zijn laatste dagen bezig maar stuurt perfect en ligt uitstekend op de weg. Dan op weg naar Barber met het doel te plantage Patrick naar Boca Patrick te rijden. De ingang blijkt te zijn afgezet met een nieuwe ijzeren hek constructie. Dit verschijnsel treed steeds meer op en maakt het eiland steeds minder aantrekkelijk. Maar er zijn nog alternatieven. Na wat zoeken, via een wat te lage zandafzetting welke geen probleem vormt voor de pickup, een zandweg ingereden en mijn weg gezocht naar de baai. De weg naar binnen blijkt niet de weg te zijn welke in mijn hoofd zat en draait wat vreemde bochtjes. Alles ligt er bezaaid met blauwe kratjes van een bekend Venezuelaans biermerk. Er ligt genoeg om een magazijn mee te vullen. De weg wordt wat moeilijker te rijden en na wat manoeuvreerwerk wordt het probleem van de auto plotseling duidelijk. De pook schiet los. Snel reagerend en de koppeling intrappend blijft gelukkig de motor draaien. Maar dit gaat wel erg lastig worden. Het rubber beschermstuk losgetrokken en de situatie eens bestudeerd. De afdekklem is verdwenen en de veer is gebroken. Het tussenliggende koppelstukje is er gelukkig nog. Na wat prutsen dit weer in de juiste positie kunnen wringen en dan getracht de pook weer terug te steken. De versnelling blokkeert echter het mechanisme. Door de koppeling langzaam op te laten komen getracht het mechanisme wat meer speling te laten krijgen en uiteindelijk lukt dat en schiet de pook weer op zijn plaats. Mijn weg vervolgend en scherp oplettend niet de pook weer los te trekken kruist er een andere zandweg. Dat was de weg welke in mijn hoofd zat. Deze weg volgend naar Boca Patrick en daar zo ver als mogelijk naar binnen gereden. Dan te voet enkele uren de kustlijn van de boca afgezocht naar zaden welke hier aanspoelen. Uiteindelijk 4 gevonden, waavan 3 aan de oostkant van de baai waarvoor een afdaling langs de stijle koraalwand nodig was.
Dan weer de asfalt weg opgezocht en naar Savonet gereden. Eerst mijn vrienden weer begroet en dan de zeeroute gereden. Het is groen maar erg droog. In een boompje langs de route een nestje van een bijeneter, de Pimpiri, gefotografeerd. Van Savonet via Westpunt langs de zuidkust teruggereden. Het is overal groen maar droog en amper bloemen. Dat wordt dus veel bergklimmen deze keer. Via de plantage Jan Kok terug naar de Piscadera baai. Op de basis een stenen plantenbak gereed gemaakt en de gevonden zaden in water gelegd om te weken, met het doel deze te laten ontkiemen om er achter te komen welke plant dit is. Met een bezem het zand van het betonnen paadje geveegd en de bezem weer opgeborgen. Er ligt nog een schelp op het pad. Met een trap de schelp van het pad verwijderd. Even wat water drinken. Kort daarop ligt die schelp weer op het pad. Maar ditmaal beweegt ie. Het is een heremietkrab aan de wandel.
Van een bodem van een yoghurtbeker een bakje gemaakt en dit in een boompje gehangen en gevuld met suiker. De suikerdiefjes hebben het snel gevonden.

Dag 5

Kort gezwommen in baai. Door de lange zoekactie van gisteren een vreselijke zonnebrand opgelopen. De pook van de auto wordt gerepareerd dus geen auto beschikbaar vandaag. Eerst naar de stad gewandeld. Gegeten en een serie foto´s gemaakt. Enkele Ruellia tuberosa planten staan in bloei. Deze zijn al uitgetekend maar toch een paar nieuwe opnamen gemaakt. Te Riffort eens omhoog geklommen en ook wat foto´s gemaakt. Laat in de middag weer terug en een stukje verder verbrand. Enkele uit hun pot gegroeide en in de grond gewortelde citrusplanten uitgehakt en in een grotere pot op een steen geplaatst, zodat ze niet opnieuw de grond in groeien, lang het betonnen padje. Zo ontstaat een mooi tuinpad voor mijn verblijf. Het zijn zeer warme dagen en er is weinig wind.

Dag 6

Vandaag alles gereed gemaakt voor het doorkruisen van de kloof bij Ascension. Met de inmiddels gerepareerde double cab naar Ascension gereden en daar geparkeerd voor de eveneens met slagboom afgezette zandweg. De slagboom was open, maar je weet maar nooit of ie dat nog is bij terugkomst. Te voet naar binnen gewandeld en enkele opnamen gemaakt. Dan komt er een groep schoolkinderen op excursie aanwandelen, welke de oostkant inwandelen. Voor de baai doorgestoken naar het westen en het pad naar zee gevolgd. Hier omhoog geklauterd om op het tweede kalkterras te komen. Onder een wigvormige rots doorgekropen welke een mooi uitzicht geeft en daar maakten ook jagers gebruik van, getuige de vele kogelhulzen die er liggen. Uitrustend in de schaduw van de rots en bedenkend dat er ook hier geen bloemen zijn te vinden, komt er opeens een groene kolibrie aanvliegen. Het beestje volgend, dat een bloem van een Capparis flexuosa opzoekt, wijst het diertje de eerste plant aan om uit te tekenen. Het begin van de nieuwe serie tekeningen is er. De plant heeft zowel bloemen als vruchten. Na het werkstuk te hebben ingekleurd weer teruggewandeld. De slagboom blijkt gesloten. Te Savonet de watervoorraad aangevuld. De bergroute gereden maar ook hier droogte en nauwelijks bloemen. Een enkele Bromelia humilis staat wel in bloei. De hellingen in de eerste versnelling moeten nemen want de oude wagen haalt het anders niet. Na het natuurgebied weer te hebben verlaten naar Westpunt meest bekende visrestaurant en een heerlijke vismaaltijd genoten. De auto in de schaduw geparkeerd om af te koelen. De temperatuur zat bijna in het rood. Dan terug naar de basis alwaar een vergadering plaatsvind. Was net te laat om de zeer mooie zonsondergang op de foto te zetten.
Na afloop van de vergadering vernomen dat het slecht gaat met de financiële situatie van het instituut. De toegezegde overheidssubsidie is met maar liefst 70% gekort. Er wordt een solidariteitsactie opgezet en er gaat een mailing naar alle personen welke op het instituut verbleven hebben om een brief te sturen naar de overheid om deze absurde korting ongedaan te maken. Mijn steun hebben ze in ieder geval.
Een medewerker heeft van een zeldzame boom welke op Bonaire voorkomt enkele peulen meegebracht. Meegeholpen met het planten van de zaden in plastic bekertjes. Misschien dat de kiemplantjes er al zijn voordat deze expeditie afloopt.
Dan de gekochte postkaarten beschreven zodat ze gepost kunnen worden.

Dag 7

Het zal aan de warmte hebben gelegen of aan de opgelopen zonnebrand. Vandaag wil maar niet op gang komen. Inkopen gedaan in stad. Het postkantoor is gesloten dus de postkaarten nog niet kunnen posten. Na terugkomst een varentje, Nephrolepis biserrata, gevonden in de oude fortmuur van fort Piscadera. Dit uitgetekend en de tekening ingekleurd. In ieder gevak nu 2 tekeningen gemaakt. Dan even gaan zwemmen. Het is ongenadig heet vandaag. Zelfs de cactussen hangen slap. In de namiddag komt er een verkoelend briesje opzetten. Gekookt en gegeten terwijl bij het naburig hotel een veiling plaatsvind voor een opvangtehuis. Allerlei objecten en kaartjes voor evenementen worden geveild. Tussen de sessies door speelt er een live band een aantal cubaanse traditionele nummers. Bij de strandbar die normaal altijd wel tracht iets muzikaals ten gehore te brengen is het tot nu toe verdacht stil gebleven, iets wat nu pas opvalt en geen gemis is. Van de verzamelde zaden bij Boca Patrick is er één welke inmiddels is opgezwollen en vermoedelijk wel zal ontkiemen. De zonsondergang gefotografeerd alhoewel deze niet zo spectaculair was als gisteren.

Dag 8

Betere start vandaag. Na ontbijt op weg naar Savonet voor de bergbeklimming. Ditmaal niet zo vroeg. Er zijn enkele grote schaduw gevende wolken in de ochtend. Een Agave welke te groot werd en in de weg stond bij het instituut meegenomen om in het cactustuintje te planten. Te voet aan de bergklim begonnen. Onderweg een vreemde groeivorm aan een plant tegengekomen. Foto´s gemaakt en een stukje meegenomen. De flora gaf geen duidelijk uitsluitsel over deze plant. Mogelijk een nieuwe vondst. Nog enkele exemplaren waargenomen. Moet vast en zeker al beschreven zijn. De flora zal wel weer te kort schieten. De top bereikt en hier een tekening van de alleen hier groeiende Phlebodium aureum varens gemaakt. Dan weer afgedaald. Op de top was het nog wel lekker maar op weg naar beneden blijkt dat ook vandaag weer een zeer warme dag is. De hitte is enorm. De meegenomen 3 liter water is op wanneer de parkeerplaats bereikt wordt. Op het vlakkere pad door de rooi naar buiten tot tweemaal toe een hert horen snuiven, maar het dier niet gezien. Eenmaal weer uit het park, eerst de dorst gelest. Terug op de basis de kiemplanten water gegeven en dan gegeten.

Dag 9

Vandaag besloten de oostkant van Ascension eens te doorkruisen. Naar de slagboom gereden welke de toegang blokkeert en te voet naar binnen gewandeld. De door de vallei lopende rooi opgezocht en via deze naar binnen gegaan. De rooi maakt het terrein toegankelijk en het is niet nodig om door de struiken te gaan dwalen. De rooi eindigd echter abrupt en wordt doorsneden door een restant van een oude slavenmuur welke de plantagegrens markeerde. Via deze gestapelde stenen lijn doorgeklommen naar de langs de zee lopende heuveltop. Het uitzicht is schitterend en vlak onder de top bevind zich een natuurlijke rotstuin. Eenmaal boven op de heuveltop aangekomen strekt het derde kalkterras zich voor mij uit. Er bevindt zich een gegraven begin van een mijn nagenoeg midden op het terras. Het diepe gat staat bekend als "The Crater". Enkele indrukmakende partijen Agaven en zuilcactussen nodigen uit tot het maken van foto´s. De rand van het terras is doortrokken met gevaarlijke kloven en scheuren in de kalklaag. Een niet afgebouwd bouwsel en een verlaten zandweg vormen een blikvanger en zijn een foto waard. De kloven gaan steeds dieper en worden zo breed dat er doorheen kan worden gelopen. In één ervan is een Clusia rosea gegroeid. De boom geeft schaduw aan twee grote termietennesten welke echter verlaten zijn door de termieten en nu bewoond worden door bijen. Omkerend deze schaduwplek omzeilend, afgedaald naar het eerste terras en vandaar teruggelopen naar de auto. Schitterende tocht maar helaas geen bloeiende planten gevonden. Naar Barber gereden en eerst wat gegeten. Daarna via Soto en de zandweg naar Bullenbaai, waar nog enkele Metopium brownei bomen met vruchten staan, naar de basis gereden. De batterij van de camera moet worden opgeladen. Tenslotte met een kort bezoek aan de stad de voorraad weer aangevuld.

Dag 10

Ook vandaag hebbben de zangcicaden het werk overgenomen van de troepialen. Indrukwekkend wat deze beestjes voor een volume kunnen voortbrengen. De zonnebrand doet zich voelen. Vandaag de schaduw de voorkeur gegeven. De ochtend gaat op aan het op orde brengen van de verzamelde kiemplanten. Een verdwaalde Corchorus aestuans opgepot. Mogelijk krijgt ie nog bloemen zodat de al gemaakte tekening kan worden aangevuld. Bij het verplaatsen van een platte steen een aantal heremietkrabjes gevonden. Leuke beestjes. In een glas een laagje water gezet en één voor één zo´n krabje in het glas gezet. Het duurt een paar minuten voordat ze doorkrijgen dat het water kan worden gedronken. De twee voorste poten worden dan vlak naast elkaar geplaatst zodat er als het ware een rietje ontstaat waardoor het water dan naar boven wordt gezogen. Het geplantte zaad kijkt nog even de kat uit de boom en blijft onder de grond. In de middag even gaan zwemmen om af te koelen. In een naast het verblijf aanwezige Bromelia veldje kruipt een jonge leguaan rond. De dieren komen hier vanzelf naar je toe.

Dag 11

Na ontbijt meteen de uitrusting opgepakt en naar Savonet gereden. Er hangt een enorme wolk boven Curaçao en regen kan dan ook niet uitblijven. Er valt een goede bui welke van Zegu tot Westpunt in korte tijd alles onder water zet. Dat zal de bloemen wel tevoorschijn toveren. Net over Grote Berg gereden klinkt er opeens een vreselijk geluid, alsof de koelslang van de auto het heeft begeven. Er komt echter geen stoom van onder de motorkap. Gestopt langs de weg en meteen is het geluid weg. Alle honden van de naburige huizen blaffen inmiddels hun hart uit hun lijf. Een inspectie levert niets op. Ingestapt en de weg weer opgereden. Zodra weer op het asfalt is ook meteen het geluid weer volop aanwezig. De auto moet iets meesleuren. Wederom gestopt en onder de auto gekeken. De helft van de bumper aan de voorzijde is afgebroken, onder de auto doorgebogen en schuurt over de weg. De bumper helemaal afgebroken. Gelukkig blijft de nummerplaat zitten. Te Savonet even de laatste druppels regen afgewacht en dan te voet de berg weer opgeklommen. Geprobeerd een geschikte bloeiende Bromelia te vinden, maar dat werd geen succes. Dan het gezoem van bijen opgemerkt ergens hoog in een boom. Het blijkt een mannelijke Ruprechtia coriacea te zijn welke bloemen heeft. Voorzichtig een tak naar me toe gebogen en een tekening gemaakt. Er komt geen regen meer. Doorgeklommen naar de Aechmea spec. en ook nog enkele Oeceoclades maculata planten gevonden. Op de terugweg nog wat verloren afval verzameld. Deze druppel op een gloeiende plaat als mijn bijdrage aan het schoonhouden van de natuur.
Op de terugweg over het vlakke deel van de parkeerplaats naar de uitgang een ziek hertje waargenomen. Het lag in een Krameria ixine struikje vlak langs het pad en sprong opeens op. Na elke passen struikelde het dier en viel om, stond weer op en liep na enkele meters tegen een boom op om opnieuw om te vallen. De symptomen waren duidelijk. Een blind oog, een krampachtig scheef gehouden nek en zeer instabiel op de poten staand. Men vermoed dat het een ziekte is maar heeft nog nooit onderzoek kunnen doen naar de veroorzaker omdat het nagenoeg onmogelijk is een ziek hert te pakken te krijgen voor onderzoek. Dit dier is ten dode opgeschreven. Mijn eigen waarnemingen doen vermoeden dat de dieren de net uitlopende rood gekleurde bladeren eten van de acacia´s en dan teveel van het daarin zittende gif binnen krijgen. Vooral wanneer het zo droog is als nu dan blijft er veelal niets anders te eten over. Het park weer verlaten. Het is alweer laat en meteen naar de stad gereden om een stoba te kopen welke op de basis, na een douche, heerlijk smaakt.

Dag 12

Vandaag eerst de postkaarten op hun weg gestuurd. Een tweede regenbui verliest water van Otrabanda tot San Pedro. Bij het opdraaien van de weg naar Westpunt door een grote plas water op de weg gereden. Daardoor sloeg de motor af. Naar de kant van de weg gehobbeld en zeker 20 minuten gewacht alvorens de motor weer startte. Zou dit een hulpje van de voorzienigheid zijn geweest? Grote berg oprijdend blijkt er een ongeluk te zijn gebeurd waarbij 5 auto´s betrokken zijn en eentje een forse deuk in een deur heeft opgelopen. De hulptroepen waren al ter plekke. Achter San Pedro was alles droog. De parkeerplaats van de Zevenbergen wandelroutes opgezocht en vanuit daar Seru Bientu opgeklommen. Aldaar een Sabal cf. causiarum uitgetekend, gezeten in de schaduw van een van deze palmen lekker in de wind. Daarna teruggekeerd en op de weg naar buiten getracht een grafmomument terug te vinden. Dat was normaal te bereiken door een gat in het hekwerk. Echter het gat is gerepareerd en de opgekomen vegetatie maakt het nagenoeg onmogelijk om op een andere wijze het monument te bereiken. Een imiddels meer dan 20 jaar geleden uitgezette vegetatie opname plot opgezocht. Het is er nog steeds en de omheining van kabrietengaas is nog in tact, alhoewel aan een zijde zwaar verroest. De begroeiing binnen in is een oase in vergelijking met de omgeving. Mooi om dit terug te zien. Teruggekeerd naar de basis en nogmaals de zonnebrandcreme geraadpleegd. Het aantal tekeningen bedraagd 5 en dat is minder dan verwacht.

Dag 13

Na een bezoek aan de stad om de voorraad aan te vullen en de kiemplanten water te hebben gegeven gaat het vandaag richting San Pedro. Op het kalkterras bevind zich een item dat wel een oorlogsmonument genoemd kan worden. Ten tijde van de tweede wereldoorlog werd er met vliegtuigen geoefend op het gericht afwerpen van bommen. Daartoe waren er met witte koraalbrokken een drietal cirkels als roos op het rode terraszand gelegd. Deze roos, bekend als "Bulls Eye", heeft het tot nu toe volgehouden en is zelfs met Google Earth makkelijk te herkennen. Maar vanaf de grond word dat een stuk moeilijker. Met wat aanwijzigen uit een wandelgids aan de speurtocht begonnen. De locatie volgens het boekje gevonden maar het monument is niet te herkennen. Nu kan het onmogelijk veel zijn. Om de 500 meter op het dak van de auto geklommen en getracht enige herkenningspunten te vinden. Het opgegeven punt al zeker 2 kilometer voorbij zijnde en aan opgeven denkend, besloten om het vanaf de windmolens te proberen. Dat was een zeer goed idee en na de eerste stop op het dak van de auto te zijn geklommen onthuld het monument zich.

Een aantal overlappende foto´s gemaakt. Een autospoor heeft het landinwaarts gelegen deel van de buitenste cirkel laten verdwijnen. Nu nog een tekenobject vinden en de dag is geslaagd. Doorgereden naar de terraswand en naar de Cueba di Brua, de zwarte magie grot. Een zandweg buigt net voor de grot af. Besloten deze eens in te rijden. Misschien nog een grotje? Na 200 meter eindigd de weg midden in de struiken. Achteruit dan maar weer. Helaas is de Pickup ook betoverd geworden en in plaats van achteruit te rijden, zakken de wielen de grond in. Geen tijd te verliezen en vóóruit dan maar. Enkele struiken platrijdend tot er wat meer vastere bodem onder de auto zit en dan gestopt. Vooruit lopend en de weg verkennend een uitweg gezocht en na drie pogingen wer op de centrale zandweg uitgekomen. Terug gereden, maar helaas die doornstruiken hebben wraak genomen en na 200 meter klinkt er een alom bekend geluid: een lekke band. Na enkele meters op een geschikte plaats gestopt om de band te wisselen. Na de driedelige zwengel in elkaar te hebben gezet, deze een forse draai gegeven en tot grote schrik buigt het ding helemaal krom. De ketting waaraan de reserveband ophangt blijkt vastgeroest. Gelukkig ligt er nog een tussenzetstuk in de auto. Het kromme deel vervangen en voorzichtig met kleine stoten getracht de roestige ketting los te krijgen. Na enkele minuten lukt dit. De band gewisseld. Wanneer de krik weer omlaag gaat blijkt dat de reserveband maar half gevuld is. Maar goed dat rijdt beter dan met een lekke band. De scherpe stukken in de weg mijdend, terug naar de stad gereden en een Tire Centre opgezocht. De lekke band laten plakken en de reserveband laten bijvullen. Er groeit een schitterende Coccoloba uvifera bij dit bedrijfje, waarvan de vruchten eetbaar zijn. Maar deze specifieke vruchten beter niet eten, wat de autowasserij en spuiterij ernaast hebben hun afwatering naar deze boom zodat de nodige gifstoffen zeker in de vruchten zullen zitten. De dag is te ver gevorderd om nog op pad te gaan. Teruggekeerd naar de basis. Het kromgebogen tussenzetstuk wordt weer recht gebogen in de werkplaats. Dan even gaan zwemmen en tijd voor een maaltijd.

Dag 14

Na de succesvolle speurtocht van gisteren naar Ascension gereden en daar de zijstraatjes eens doorkruist. Ergens hier moet een graf van een Vito, een slaaf welke de zaken waarnam op een landhuis wanneer de eigenaar er niet was, te vinden zijn. Maar deze actie leverde helaas niets op. Het kan zijn dat het graf zich op het terrein van Landhuis Ascension bevind. De als "Senic Road" gemarkeerde weg naar Barber genomen. Zoveel uitzicht is er niet maar mocht iemand een huis willen kopen met een oprit waar alleen een vierwiel aangedreven jeep tegenop kan rijden, dan moet ie hier eens een kijkje komen nemen. Te Savonet eerst de eerder meegenomen Agave in het cactustuintje geplaatst maar nog niet geplant. Besloten het voetpad eens wat grasvrij te maken. Na enkele uren zijn de eerste 30 meter weer als nieuw. Na wat gegeten te hebben naar Boca Tabla gereden en daar de fossiele duinen beklommen. Enkele foto´s gemaakt. Dan is het weer tijd om terug te keren naar de basis. De terugrit duurde wat langer dan gebruikelijk. Het was druk op de weg met de halve eilandbevolking op weg naar Knip baai en er reed ergens ver voorop een oude vrachtwagen die ietwat overbeladen was met huisraad, een verhuizing. In een van de bakken op de basis is inmiddels een Cyanthillium cinereum gaan bloeien en dat wordt het volgende teken object. Het geplantte zaad is bezig om de grond open te breken en zal morgen wel een kiemblaadje laten zien. Hopelijk eten de dieren de plant niet op.

Dag 15

Het geplantte zaad heeft zich uit de grond geworsteld op een onverwachtte plek, achter het geplantte zaad. Vermoedelijk op z´n kop ingeplant, waardoor de stengel helemaal onder het zaad doorgegroeid is. Nadat de eerste vogels wakker zijn geworden krijgt ook een duif in de gaten dat er wat uit de grond is gegroeid. Dat kan natuuurlijk nooit goed gaan. Een plastic beker over de gekiemde plant gezet en met een stuk draad vastgezet. Ook de andere kiemplanten beginnen zich te laten zien. Na het ontbijt een bezoek gebracht aan Malpais. De witte waterlelie, Nymphaea ampla, zal hier niet meer gevonden worden maar het staat er vol met planten. Bij het doorkruisen van de bloemenzee welke nu op de bodem van het verdwenen meer groeit, twee nog niet getekende soorten gevonden. Gegeten te Sint Michielsbaai en nog wat foto´s gemaakt. Dan terug naar de basis en even afkoeling in zee gezocht. In de schemering gaan er twee bloemen van Capparis odoratissima open en met het uittekenen van deze gaat deze dag ten einde.

Dag 16

Wederom eerst de kiemplanten water gegeven. Het geplantte zaad heeft een dunne lange stengel gemaakt en de plastic beker is al te klein. Een 2 liter fles van een bekend merk genomen en daar de bodem uitgesneden. Deze als bescherming over de kiemplant geplaatst en weer verankerd met draad. Een leguaan heeft ondertussen van een andere kiemplant die net een paar blaadjes had, deze opgegeten. Kopschuddend en wijzend naar de aangerichte schade, het dier duidelijk geprobeerd te maken dat ie daar af moet blijven. De leguaan knikte vriendelijk terug en haalde zijn tong over zijn lippen. Het was blijkbaar wel een lekker hapje. Ook deze kiemplant onder een 2 liter fles geplaatst ter bescherming. Hopelijk overleeft de plant het. Na ontbijt nogmaals naar Malpais gereden en aldaar een Eclipta prostrata uitgetekend. Ook staan er nog enkele verdoogde exemplaren van Echinodorus berteroi. Hiervan enkele zaden verzameld. In de middag even de stad in om de voorraad weer aan te vullen. Op de terugweg een Chloris barbata met open bloemen aangetroffen en deze meegenomen en uitgetekend. Uitstekende dag vandaag.

Dag 17

Het is nog steeds donker wanneer een regenbui de nachtrust verstoort. De bui houdt aan en wanneer het licht wordt volgt er een onweersbui welke en halve meter water meebrengt. De snelgroeiende kiemplant heeft ondertussen een sprintje getrokken en groeit door de dop opening van de fles naar buiten. Net voor de middag wordt de regen minder. Enkele leden van een politieke partij bezoeken het instituut vandaag. Naar Savonet gereden met de hoop dat het daar droog is. Bij aankomst is het droog maar er is eveneens wat regen gevallen. Een Plumbago scandens met bloemen en vruchten gevonden en deze op het terras uitgetekend. Meteen maar een hapje gegeten. Later weer terug op de basis een gevonden grasje uitgetekend en zo ook vandaag weer twee tekeningen gemaakt. Dan van een stuk gaas een ongeveer anderhalve meter hoge vierkante wolkenkrabber gemaakt en deze ter bescherming over de kiemplant geplaatst. De fles in de wolkenkrabber gehangen, zodat de plant niet in het gaas kan vastgroeien. Via de draad kan de fles telkens wat hoger worden gehangen. Dan alweer tijd voor het avondeten.

Dag 18

De kiemplant welke vanaf nu "De Sliert" genoemd zal worden, is vannacht maar liefts 10 cm langer geworden. Het plantje lijkt wel een raket zo hard als het naar boven groeit. Bij deze groeisnelheid is de wolkenkrabber na een paar dagen ook niet meer toereikend ter bescherming. Op het strand groeit een Leucaena leucocephala welke na de gevallen regen nu open bloemen heeft. Dit wordt het volgende teken object. Het tekenwerk wordt kort onderbroken door de directeur van het instituut. Er wordt een brieven actie opgezet om aandacht te vragen voor het terugdraaien van de absurde korting van 70% op de subsidie welke het instituur is opgelegd voor het komende jaar. Dat zou wel eens het faillisement kunnen betekenen. Andere instellingen zijn ook gekort maar nergens meer dan maximaal 10%. Aan alle studenten en wetenschappers welke het instituut hebben bezocht gedurende de laatste halve eeuw wordt verzocht een ondersteunende brief naar de leden van de eilandsraad te sturen, persoonlijk ondertekend. Een opgezette standaard brief gekozen en deze ondertekend. Onbegrijpelijk dat het instituut dat ten grondslag ligt aan de resultaten van hier gedane onderzoeken, welke de eilandsraad heeft gebruikt ter bevordering van het beschermen van de natuur, door dezelfde eilandsraad nu zodanig wordt behandeld. Hopelijk komen er heel veel reacties. Het instituut is hèt steunpunt in het centrum van het Caribisch gebied, zowel marien als terrestrisch. Het is meer dan een ramp wanneer dit wegvalt.
Na het inkleuren van de tekening even kort gezwommen. De stroming is aan de sterke kant vandaag en de baai niet overgestroken deze keer. Kort daarop komt een voormalig studente op bezoek en vertelt dat er in dit logeervertrek nogal wat schorpioenen plegen te huizen. Nog geen gezien tot nu toe. Ook zij tekent een steunbetuigende brief. De brieven moeten voor 1 oktober binnen zijn. Na het eten een douche genomen en het is echt ongelofelijk, daar kruipt me toch een gigant van een rode schorpioen over de vloer! Vermoedelijk door de regen naar binnen gekropen. Het dier in een glas gevangen en aan de overkant van de weg weer de vrijheid gegeven.

Dag 19

De ochtend besteed aan het opschonen van enkele vierkante meters onder de grote Hippomane mancinella boom. Er is een lap plastic gekocht en dit in drie delen gesneden, dan de lappen uitgespreid en de potplanten daarop geplaatst. Dit ter voorkoming dat de planten in de grond gaan wortelen. Dan even wat inkopen gaan doen en de ondertekende actiebrief gepost. Dan is er een klein feestje daar een van de medewerkers van het instituut verjaardag viert. In de middag een korte wandeling gemaakt en een Cenchrus ciliaris gevonden. Terwijl deze wordt uitgetekend bemerkt dat een duif de kiemplanten uit de bekers is aan het plukken. De bekers afgedekt. Er moet een kap overheen gezet worden, anders blijft er geen plantje meer over. De grasplant uitgewerkt en dan een duik genomen. Het is te heet vandaag voor verdere actie. De sliert breekt ondertussen alle records. Maar alleen maar stengel, geen blaadjes. Nog nooit zoiets vreemds zien groeien.

Dag 20

Eerst van een rol gaas een overkapping gemaakt en de kiemplanten daar onder geplaatst. Meteen ook maar een serie sierplanten overgeplant naar een vaste plantenbak tegenover het kantoor van de directeur. Geeft meer plaats. Vervolgens gaan zwemmen en in de zon gelegen. Dan blijkt een klein vinkje, een moffi, de wolkenkrabber te zijn ingevlogen en kan er niet meer uit. Eerst de wolkenkrabber weer afgebroken om het diertje weer de vrijheid te geven en dan de constructie weer opgebouwd. Daarna weer op pad en naar Daaibooi baai en Rif Marie gereden. De Peltophorum acutifolium boompjes hier stonden er helaas kaal bij. Te Daaibooi baai een vriend opgezocht. Daarna een stukje van het terras bij de vlakte van Hato opgereden en eens gekeken hoe het staat met de bloemen van de boomcactussen en zuilcactussen. Knoppen bleken sporadisch aanwezig. Het zijn nachtbloeiers en om de bloemen te kunnen uittekenen zal er een nachtelijke expeditie moeten worden ondernomen. Bij volle maan zou dit mooi uitkomen, echter dat is het nu niet. Een Melocactus macracanthus bolcactus gevonden met een bloempje en daar een foto van gemaakt. De terugweg eindigd in het donker. De verlichting van de auto doet het, maar is niet echt super. Bij het verlaten van het tweede terras enkele nachtzwaluwen gezien. Deze zijn echter te snel om te fotograferen.

Dag 21

Eerst de sliert weer wat meer groeiruimte gegeven en dan op naar Savonet. De korte bergroute genomen en vanaf de parkeerplaats de berg opgeklommen. Op de top even een pauze en dan gezocht naar planten. Een Gundlachia corymbosa uitgetekend op een door de wind koel gehouden plekje uit de zon. Doorgestoken naar de schaduwzijde van de berg. Klauterend over de rotsen en onder en over plantenwortels en stammen kruipend, de Anthurium hookeri bereikt. Eerst wat foto´s gemaakt en dan een tekening. De details opgeslagen in mijn geheugen. Het is te gevaarlijk om op deze rotshelling te blijven hangen. Weer afgedaald naar een veiliger locatie. De drie extra plastic zakken komen weer goed van pas en gevuld met een regiment aan weggegooide plastic flessen weer het wandelpad gekruist. Dan afgedaald naar de parkeerplaats en hier de tekening afgewerkt en ingekleurd. Meteen een pauze. Na het verlaten van het gebied naar Westpunt gereden en daar een vismaaltijd genoten. Na een foto van een miniatuur kunukuhuisje met vogelverschrikker weer terug naar de basis gereden. Een zeeschildpadden onderzoeker is inmiddels aangekomen en er worden voorbereidingen getroffen voor een meerdaags verblijf op Klein Curaçao, welke morgen van start gaat. De kans op het vangen van en zeeschildpad voor het aanbrengen van een zender wordt zeer laag ingeschat. Besloten om niet mee te gaan. Het is wel vacantie, maar het aantal getekende planten is wat aan de lage kant en het compleet maken van de planten in getekende vorm is het hoofddoel van de expeditie. Een Cleome viscosa gevonden met veel knoppen en deze in een pot geplant. Mogelijk met wat water geven dat er nog bloemen openen. Het is tijd om de was weer eens te doen.

Dag 22

De Cleome viscosa heeft deze ochtend inderdaad de bloemknoppen geopend. Hier eerst een tekening van gemaakt. Dan is het tijd om even wat financiële zaken te regelen. Vervolgens de flora eens doorgebladerd om een nieuw tekenobject te vinden. Dat lukt. Er is nog geen tekening gemaakt van Prosopis juliflora en die staat hier vlak bij. Met een bezem de hoge takken van deze boom wat naar beneden gebogen om het benodigde tekenmateriaal te kunnen verzamelen. De vele kleine deelblaadjes zijn vermoedelijk de reden dat er nog niet eerder een tekening is gemaakt. Het kost dan ook even voordat de tekening gereed is. Het wordt een uitstekende dag wanneer kort daarop bij het water geven aan de kiemplanten, in een van de potten Peperomia pellucida blijkt mee te groeien. Ook dit kleine plantje uitgetekend. Dan is het etenstijd. De strandbar heeft vanavond weer eens wat geluid, maar zelfs de grote grijze modderkrabben vinden het er niet om uit te houden. De één na de ander komt mijn deur voorbij schuifelen.

Dag 23

De sliert past niet meer in de wolkenkrabber. Deze ochtend de fles verwijderd en de draad van de bovenkant van de wolkenkrabber naar een tak in de Flamboyant boom die naast de plantenbak staat geleid. De sliert daar deels omheen gewonden, zodat deze de boom in kan groeien. De sliert heeft al een lengte van 180 cm bereikt en heeft slechts halverwege een driedelig blad laten uitlopen van enkele centimeters groot. Na het ontbijt naar Savonet gereden. Hier de zeeroute ingelopen en dan de controleweg langs het hekwerk opgezocht. Al snel is het hetwerk er niet meer. De eroderende werking van de zee heeft er niet veel van over gelaten. Slechts een enkele ijzeren ankerpen steekt hier en daar uit de bodem. De rotsen die langs de weg lopen markeren nu de grens. Door de gevallen regen in de afgelopen tijden zijn er een aantal kleine bolcactussen uit de bodem gespoeld. Ze hangen nu in de wind heen en weer te slingeren langs de rotsen aan hun enige lange penwortel. Een ijzeren ankerpen uit de grond gehaald en een drietal van deze bolcactussen met wortel en al kunnen losmaken. Het is verboden maar deze cactussen hebben hier geen kans meer. Mogelijk doen ze het wel in de cactustuin. Opeens klinken er stemmen. Mijn bezigheid gestaakt en verder gewandeld. Een man en vrouw tegengekomen welke op weg naar de ingang zijn. Na een korte groet doorgelopen naar de zee. Dan weer teruggewandeld en de cactussen opgehaald. De cactussen in een plastic zak gedaan en ook terug naar de ingang. Daar overgestoken naar de cactustuin en de bolcactussen een plaats gegeven in de steenberg in de middencirkel. Deze berg maar meteen wat opgeschoond. De zeldzamere Mammillaria mammillaris op de top groeit er nog steeds en ziet er goed uit. Dan komt er een bezoeker een kijkje nemen. Zodra de man de cactustuin is binnengelopen volgt er een verbaasde kreet. Het is dezelfde man eerder vanmorgen tijdens de wandeling tegengekomen. Het blijkt een bekend bioloog te zijn welke in het zeelandse intituut te Ierseke werkzaam was. Inmiddels met pensioen nu een bezoek brengend aan Curaçao waar een aantal voormalige studenten marien biologisch onderzoek deden. Na het lezen van het door Ingvar Kristensen en mij geschreven boekje "De natuur in het Christoffelpark" wilde hij dat alles ook zelf eens zien. Bij de parkingang vernam hij dat de auteur toevallig ook aanwezig was, vandaar het bezoek. Het zou mooi zijn dat het boekje een vervolg zou krijgen. Dit met hem eens zijnde, maar daar zijn geen plannen voor. De bedoeling is eerst de flora online te krijgen en daarbij elke plant in getekende vorm te hebben. Het steenbergje weer in orde gemaakt en na het inplanten van de bolcactussen te Savonet wat gegeten. Dan de meegebrachte Agave nog ingeplant. De zeldzame minicactus Opuntia curassavica blijkt een echte wandelcactus te zijn. De geplantte exemplaren hebben zich verplaatst en daarbij inmiddels driekwart van de cactustuin afgelegd. Ze groeien namelijk zodanig dat ze doorbuigen en daar waar de grond geraakt wordt ontstaat dan een nieuwe cactus. Ze zijn in ieder geval nog in een redelijk aantal aanwezig. Tegen sluitingstijd weer naar de basis teruggekeerd. Eerst even zwemmen in de zee om het stof kwijt te raken. Dan gaat opeens het alarm af. Een medewerker van het instituut had niet door dat het alarm was al geactiveerd. Het alarm wordt weer uitgezet. Een douche genomen en opeens wordt er aandringend op de deur geklopt. In een handdoek gewikkeld opengedaan en een beveiligingsbeambte aangetroffen die kwam controleren waarom het alarm was afgegaan. Nadat hij had vastgesteld dat alles onder controle was is hij weer gegaan. Vergeten de beveiligingsdienst te bellen en door te geven dat het loos alarm was. Maar ook een bewijs dat de beveiligingsdienst werkt.

Dag 24

Vandaag eerst naar Punda gereden en nieuwe schoenen gekocht. De oude hebben op twee plaatsen de zolen doorgebroken. Ze hebben het langer volgehouden dan welk paar schoenen dan ook. Eenmaal in de stad, meteen even wat muziek ingekocht. Na wat ronddwalen met een heerlijke batido in de hand weer terug naar de auto. Deze ook weer eens bijgetankt. Dan een middagmaal gekocht en op de basis dit opgegeten. Vervolgens nog een plantje uitgetekend en dan zakt de zon alweer in de zee. De nachtuitrusting gereed gemaakt en naar de vlakte van Hato gereden. Met een slakkegang de zandweg gevolgd en met zaklantaarn de cactussen op openstaande bloemen gecontroleerd. Hier en daar is er inderdaad een bloem open. Met de oude camera enkele macro opnamen gemaakt. Dan, na bijna 20 jaar trouwe dienst, begeeft de oude camera het. Alles omgebouwd op de tweede camera en het fotograferen voortgezet. Overigens zijn de meeste opnamen met de digitale camera gemaakt. Na zo´n 2 uurtjes te hebben gespeurd verdwijnt ook de maan achter de horizon. Weer terug naar de basis gereden. De muggen zijn vanavond ook weer eens behoorlijk actief.

Dag 25

Eerst de kiemplanten verzorgd. Dan wederom naar Savonet gereden en geparkeerd op de parkeerplaats aan de voet van de Christoffelberg. De berg opgeklommen tot aan de waterpoel. Daar twee tekeningen gemaakt van de in de poel groeiende waterplanten, Ammannia latifolia en Eleocharis geniculata. Vervolgens iets omhoog gelopen. Dan een ezelpad gevonden en dit ingeslagen. Het pad loopt naar de rooi welke de westelijke top als beginpunt heeft. Tot in de rooi het pad gevolgd en dan twee herten gezien welke een stuk verderop snel in de vegetatie verdwenen. Besloten om nog hoger te klimmen en hier en daar een foto gemaakt van het landschap en de erin liggende rotspartijen. Het ezelpad is overgegaan in een hertenpaadje en al kruipend onder de struiken de weg naar de top vervolgd. De Bromelia humilis velden blokkeren grote delen van de helling maar er is een doorgang te vinden door de grote Bursera bomen te volgen. Van boom naar boom mijn weg vervolgend, een mooie groep Aechmea spec. gevonden en gefotografeerd. Uiteindelijk het Christoffelpad weer gekruist en vandaar weer afgedaald. Schitterende tocht. Deze helling nog niet eerder beklommen. Te weining tijd om nog een plant te tekenen. Wat later dan gebruikelijk weer het park verlaten en terug gereden naar de basis. In deze heetste maand van het jaar is het wel lekker om op de Christoffelberg bezig te zijn, maar al dat bergklimmen vreet ontzettend veel energie. Eten gemaakt en dan op een strandstoel neergeploft en genoten van de zonsondergang en de vleermuizen die in schemering langs de bomen vliegen op zoek naar insecten.

Dag 26

Vandaag een rondrit gemaakt door de meer bewoonde delen van Curaçao en getracht planten met bloemen te vinden om uit te tekenen. Hier en daar wordt er aan de weg gewerkt. Een orchideënboom gevonden met schitterende bloemen en jonge vruchten, Bauhinia, maar dat is een in een tuin gekweekt exemplaar. Uiteindelijk bij de Aloe vera kwekerij aangekomen en daar een kort bezoekje gebracht en een foto gemaakt. Na een souveniertje te hebben gekocht weer terug naar de basis gereden. Deze kant is te droog en te veel kaal geschaafd om nog iets moois te vinden. In de middag wederom het terras bij Hato opgezocht en daar een Casearia tremula gevonden in bloei. Zag er meer uit als noodbloei, want het kan veel mooier. Toch een tekening gemaakt. Misschien deze later nog eens opnieuw tekenen. Na de tekening een takje van Croton flavens meegenomen en deze op de basis uitgetekend. Bij het verlaten van het terras de gelegenheid gemist om een landende blauwe vogel op de foto te zetten. Daar moet de volgende keer toch eens tijd voor worden vrijgemaakt. Het is een enorm fascinerend gezicht om zo´ vliegtuig zo laag over het terras te zien aan komen vliegen. Op de basis de gemaakte tekeningen eens naast elkaar gelegd. Het zijn er minder dan verwacht maar toch alweer in de twintig. De zeeschildpadden onderzoeker is inmiddels ook weer terug van Klein Curaçao en is onder de indruk van het geleverde werk.

Dag 27

Het is tijd om de laatste acties te plannen. Eerst een schatting gemaakt van de gemaakte kosten en de benodigde financiën opgenomen. Dan naar Savonet gereden en de blauwe route ingelopen. Langs het oude hofje gewandeld en hier nog wat zaden van de Erythrina velutina verzameld. In de saliña nog een foto gemaakt van de verdroogde struiken. Doorgelopen tot op het kalkterras aan de oostkant van Boca Grandi en dan langs de zee richting grotten. Dan een vreugdevolle ontdekking. De eerder hier uitgestrooide Sophora tomentosa zaden hebben het uitstekend gedaan. Tussen de windvormen van de Conocarpus erecta staan meer dan 40 nieuwe planten welke bloemen en vruchten hebben. Er ligt nauwelijks strooisel onder de planten. Een bewijs dat ze er nog niet zo lang staan. Voorlopig is deze soort weer even veilig gesteld. Wederom een handvol met zaden verzameld om deze verderop weer uit te strooien. Het doel is een grote rots gelegen op de kust nabij de grotten. Dit doel wordt echter niet gehaald. De nieuwe schoenen gooien roet in het eten. Door de hitte laten opeens de zolen los. Door de veters onder de zolen door opnieuw vast te maken, de zolen enigszins op hun plaats kunnen houden. Maar zo kan de afstand over het kalkterras niet meer worden afgelegd. Doorgestoken via een visserspaadje en via de autoroute teruggesloft. Onderweg de verzamelde zaden in de vegetatie uitgestrooid. Via de saliña terug naar de ingang gesloft. Helaas passeert er geen auto van een bezoeker om mee te liften. Na zo´n 5 kilometer sloffen op losse zolen de ingang weer bereikt. De watervoorraad inmiddels geheel verbruikt dus deze eerst bijgevuld en ook meteen maar een hapje gegeten. Dan komen twee medewerkers van het instituut binnen. Er is een walvis expositie in de magacina opgezet met de skeletten van de te Curaçao aangespoelde walvissen en het uithangbord wordt aan de naast de ingang staande paal bevestigd. Hier nog enkele foto´s gemaakt. Dan weer terug naar de basis gereden en bij een eettentje een hapje eten meegenomen. Nog een T-shirt gekocht en de laatste financiële punten geregeld. Afscheid genomen van de instituut medewerkers welke aan het weekend beginnen. Geregeld dat een medewerker mij zondag naar het vliegveld brengt.

Dag 29

Deze dag begint met een bewolkte lucht welke aanhoud tot de middag. Er valt echter geen regen. De verzamelde zaden ingepakt. Twee kleine varentjes uit de fortmuur gehaald en in een glas met wat water gezet. De was gedaan en terwijl deze hangt te drogen een uurtje gaan zwemmen. Dan een takdeel van Corchorus aestuans uitgetekend. Deze heeft nu bloemen en die waren nog niet uitgetekend. Deze tekening kan nu afgewerkt worden. De sliert is inmiddels hard op weg de boomtak te bereiken en al over 2 meter lang. Het blad dat halverwege zit is inmiddels wat groter geworden. Wat een enorm snelle groeier is dit. Maar wat is het? Geen idee. Hoop dat ie er nog is bij mijn bezoek in het komende jaar. Een gevonden metalen plaatje met de text "Experiment in uitvoering" gevonden en dit in de wolkenkrabber bevestigd. Deze 4 weken zijn voorbij gevolgen. Bij de visser op de hoek een karko stoba gehaald als middageten. Tijdens het eten komt er opeens bezoek. De kleinzoon van de oprichter van het instituut komt eens kijken wat het instituut nu eigenlijk is en kijkt wat rond. Ruim een uur later komt de stafbioloog nog even langs. Een exemplaar van zijn boekje over de inheemse bomen van de Benedenwindse Eilanden bemachtigd voor de bibliotheek. Bij het begin van de aanlegsteiger voor de boten hebben een aantal krabben zichzelf in een betonnen pijler opgesloten. Met een bezemsteel er 1 uit kunnen vissen en de vrijheid weer teruggegeven.

Dag 30

Het is weer tijd voor de terugreis. Alles gereed gemaakt voor vertrek en ingepakt. Met een zeef een wat strandzand uitgezeefd en ook wat verweerde diabaas bodem uitgezeefd. Dan dit elk in een lege jampot gedaan. Ook een brokstuk diabaas afgespoeld. Die gaan mee. De planten een laatste keer water gegeven. Enkele hebben al een eerste bladpaar gevormd. Er zijn zeker 175 kiemplanten welke door lijken te gaan groeien. De gemaakte beschermende kap moet voorlopig nog bescherming blijven bieden. Nog eenmaal gaan zwemmen en zonnen. Wanneer de rit naar het vliegveld kan worden begonnen de twee varentjes in een nat servet gedraaid en in de camera tas opgeborgen. Dan naar het vliegveld. Na afscheid is het inchecken en volgt de gebruikelijke controle door de douane. Dan is het instappen en begint de vliegreis. Deze verloopt goed en na ruim 8 uur vliegen wordt er weer geland te Schiphol en is het alweer maandag. De bagage wordt opgehaald en er rest nog een treinreisje. Dan kan de buit weer worden uitgepakt en de verwerking van de verzamelde informatie kan weer vollop worden voortgezet. Wederom een geslaagde expeditie!

Vervolg: Flora Expeditie 2007.