De online Flora van Curaçao

Flora Expeditie 2005

Periode 25 september tot 30 oktober 2005.

Dag 1

Ditmaal begint de expeditie 1 dag later dan gepland. Het vliegtuig had technische problemen en viel uit. De passagiers werden verdeeld over twee andere toestellen maar nu kon niet iedereen mee. Ik helaas ook niet. De vlucht overgeboekt naar de volgende dag, vandaag dus. De vlucht verloopt goed en tegen 16:00 uur lokale tijd land de blauwe vogel op het vliegveld te Curaçao.
Het is deze week de week van cultuur en aangekomen te Otrobanda is er een live-optreden bezig van een band met tambu-muziek te Riffort Village. Met een bezoek aan een kennis welke hier vlakbij woont en een lift op het uiteindelijke verblijfsadres terechtgekomen: het wetenschappelijk instituut. De bagage uitgepakt en dan even kort in zee gezwommen. Dat voelt meteen goed aan. Heerlijk om weer terug te zijn. Een onderzoeksteam begint de voorbereidingen te treffen voor een nachtduik. Het is volle maan en de koralen planten zich voort. De duikers willen dit spawning proces niet missen.
Het heeft goed geregend de laatste dagen en er staan plassen met water. Het ziet er goed uit voor de flora. Tegen 23:00 uur besloten dat deze lange dag wel lang genoeg heeft geduurd en een bed opgezocht.

Dag 2

Gedurende de nacht valt er nog eens een tropische regenbui. Vroeg op en eerst even zwemmen in de baai. Dan ontbijten en langzaam verschijnt het personeel op het instituut. Handen schuddend iedereen begroet. Tegen 10:00 uur de formaliteiten regelen en papieren tekenen. Dan eerst eigen vervoer geregeld. Er zijn teveel onderzoekers en studenten aanwezig om van het wagenpark gebruik te kunnen maken. De supermarkt bezocht en de nodige levensmiddelen ingekocht. In tegenstelling tot de verwachting wil men de Euro toch niet hebben als betaalmiddel. Wel kan er gepind worden.
Bij terugkomst is er hulp gevraagd voor het uitgraven van kiemplantjes van Jacquinea armillaris te Rooi Rincon. De zaden zijn daar terecht gekomen door de wilde duiven welke er water komen drinken bij de bron in het Hippomane mancinella bos. Echter de plantjes hebben er geen kans om te overleven. De kiemplantjes worden nu uitgegraven en naar Klein Curaçao gebracht en daar weer geplant. Een poging om dit nagenoeg kale eilandje weer wat meer begroeiing te laten krijgen.
De middag gaat op aan het uithakken en uitgraven van de kiemplantjes. Uiteindelijk meer dan 60 plantjes in potten staan. In de namiddag al deze naar het instituut gereden en daar tijdelijk weggezet. Wanneer ze aanslaan dan gaan ze mee naar Klein Curaçao.
Een korte duik in zee genomen om het zand van me af te wassen en de verstikkende lucht van de Hippomane Mancinella bomen kwijt te raken. Daarna eten gekookt. De avond valt alweer snel. Alles klaargemaakt voor het begin van de plantenjacht.

Dag 3

De start van de plantenjacht vind plaats in Savonet alwaar gelukkig het dak van het landhuis weer is gerestaureerd. Aldaar ook eerst weer alle bekenden begroet en kennis gemaakt met de nieuwe beheerder. Dan een verkennende tocht gemaakt langs de zeekant. De Saliña is door de zee overstroomd tijdens de laatste storm en ziet nu wit van het zout. Bij Boca Grandi de rotspartij opgezocht waar de Sophora tomentosa groeit. De rots heeft de storm doorstaan en de plantjes staan er goed bij. Een enkele vleermuis vliegt heen en weer tussen de spelonken in de kalkrotswand. Op de terugweg, gewoontegetrouw, nog wat aangespoelde plastic flessen meegenomen en gedumpd in het vuilnisvat. Het moet een bijzondere ervaring zijn om eens een stukje Curaçao te vinden dat niet bezaaid ligt met zwerfvuil. Ook mijn kleine bijdragen door van elke bezochte plek een stuk zwerfvuil op te ruimen helpen. Het begint te rommelen in de lucht. Een zware onweersbui ver op zee maar de regen haalt Curaçao niet. Het natuurgebied is droger dan verwacht. Het kan echter niet lang meer duren voordat ook hier de buien gaan vallen. Een mooi exemplaar van Cyperus ligularis gevonden en besloten deze uit te tekenen. Er staat weinig wind en het is echt bloedheet. Wel het normale weerpatroon voor september, maar het voelt toch warmer aan als normaal. Mijn weg voortzettend en bij de vissersparkeerplaats naar kiemplantjes gezocht van de nu ruim 2 jaar geleden uitgezaaide Sophora tomentosa. Misschien is het nog te vroeg want er is er geen een te vinden. Er zijn jonge agaven aangeplant langs de weg zodat bezoekers niet meer met de auto van de weg rijden. Dit is een mindere actie omdat agaven hier niet thuishoren, maar goed. Het natuurgebied weer verlaten en het eiland rond gereden via Westpunt. De planten staan er goed bij, gevuld met knoppen en wachtend op de regenbuien.
Eenmaal terug op de basis even douchen en nog een hapje eten. Bij de buren wordt pianoles gegeven terwijl dit verslag een begin krijgt.

Dag 4

Eerst in Willemstad de uitrusting aangevuld met nog wat kleinigheden. Het is er niet erg druk en veel gebouwen worden of verbouwd of van buiten geverfd. Dan naar het kalkterras van Hato gereden. Hier een Crossopetalum rhacoma gevonden en uitgetekend. Doorgereden over het kalkterras tot bij San Pedro. Hier tref ik verlaten huizen, een gesloten slagboom en een bezoeker welke van de andere kant kwam aanrijden. Er zat niets anders op dan om te keren. Op de terugweg opeens negen of tien Wara-wara´s bij elkaar op de punten van een boomcactus zien zitten. Snel mijn telelens op de camera gezet maar tegen de tijd dat de foto werd gemaakt waren het er nog maar drie, welke kort daarop ook wegvlogen. Normaal ligt de camera schietklaar naast me. Zoiets gebeurd nu altijd weer. Als de camera klaar ligt, gebeurd er nauwelijks iets en als er dan wat gebeurd is de camera niet bij de hand. Toch een mooi moment om mee te maken. Uitgestapt en wat rondgelopen om vast te stellen wat deze dieren bij elkaar bracht. Gewoonlijk ligt er ergens een dood beest, maar er rook niets onaangenaam en er lag ook niets. Terug naar de stad voor een stoba. Eenmaal terug op de basis een stukje gelopen en Merremia dissecta met vruchten en zaden gevonden. De zaden verzameld. Dan een grasje, Cenchrus ciliaris, gevonden en uitgetekend. Tegen 19:00 uur gaat de zon alweer onder en even later begint de lawaai-avond bij de strandtent op de hoek. Nee echt serieus. Er is muziek, salsa en af en toe een leuk stukje jazz, maar het geluid dat hiernaast geproduceerd werd zou verboden moeten worden.

Dag 5

Na het uitwassen en te drogen hangen van de was, richting landgoed Daniël gereden. Langs de weg staat de Ruellia tuberosa overal in bloei. De zandweg naar Bullenbaai ingereden. Na enkele gevaarlijk gladde modderplassen te hebben doorploegd lag er, zo´n honderd meter verder, een gigantische modderpoel op de weg. Dit risico was te groot. Gekeerd en de weg gevolgd naar DaaiBooi baai. Hier de oostzijde beklommen en een flink stuk over de rotswand langs de zee gelopen. Een mooie Strumpfia maritima gevonden en uitgetekend. Dan terug naar het strandje en daar een portie friet gegeten terwijl een plensbui alles eens lekker nat regende. Na deze bui, de saliña doorgelopen en de heuvel aan de rechterzijde opgeklommen. De vele regen heeft het opgewaaide stof weer terug in de saliña gespoeld. Er staat tot 2 meter water in en dit is kristalhelder. Overal groeien frisgroene plukken wier en er zijn vele watervogels die er fourageren. Geheel achterin zelfs een 40-tal flamingo´s. Gezocht en uiteindelijk een achttal Mammilaria mammillaris, ofwel tepelcactusjes, gevonden. Zelden dat er een in bloei staat en ook ditmaal geen bloemen. De helling tot op de top beklommen. Veel leguanen hierboven. Via de mondi aan de andere kant afgedaald en geprobeerd de zeekant te bereiken. Uiteindelijk niet helemaal op de gewenste plek aan de zeekant aangekomen en een kleine omweg om een cactusveld moeten maken. Bij het moeizaam onder een Acacia tortuosa doorkruipen scheurt een stekel een winkelhaak in mijn hemd. Uiteindelijk weer op het pad uitgekomen dat langs de zee loopt en zo weer op het strand. Mooie strooptocht, maar geen nieuwe vondsten gedaan. Aan de rand van het strand groeit een Crescentia cujete welke bloemen heeft. Een al afgebroken tak meegenomen op de terugweg naar de basis. Aldaar een tekening gemaakt van deze kalbas, zoals de plant hier lokaal heet.

Dag 6

De dag begint met een bezoek aan Otrobanda. Wat postkaarten gekocht. Te Koraalspecht het stukje strand afgelopen maar ook hier geen plant gevonden om de collectie tekeningen mee uit te breiden. Het onlangs geopende vliegtuig-restaurantje op de foto gezet. Verder al rijdend door de wat stillere straten een Cordia dentata gevonden. Enkele takken meegenomen naar de basis en deze aldaar uitgetekend. Dan even kort in zee gezwommen. Ben echter te verbrand om lang in de zon te blijven. Eens door de opgepotte planten gelopen welke klaar staan om naar Klein Curaçao te worden overgebracht. Er groeit een klein grasplantje. Dit uitgetekend, maar het lukt niet om het op naam te brengen. Inmiddels is het alweer etenstijd. De postkaarten geschreven. De accu van de camera gewisseld en de lege aan de oplader gehangen. De buren hebben besloten om een drumcomputer eens zijn hele repertoire af te laten draaien en hebben daarbij de repeatbutton gevonden.

Dag 7

Een nieuwe maand is begonnen. Naar Savonet gereden en de bergroute genomen. Hier Abrus precatorius gevonden en uitgetekend. Helaas nog geen bloemen maar veel opgedroogde vruchten met zaden en die zijn zeer kleurrijk om te zien. Na de bergroute wat gegeten te Savonet en dan via de oude weg naar de Saliña gelopen. Deze ziet wit van het zeezout dat is neergeslagen op wier dat de gehele bodem bedekt. De bessen van Cordia dentata gevonden en een takje met vruchten meegenomen om de gemaakte tekening met de bloemen te kunnen voltooien. Op de terugweg via de pos di pia gelopen. Deze is toch wel sterk veranderd sinds mijn laatste bezoek. Enkele meerkoetjes, een paar herons en zelfs wat zwaluwen gezien maar vooral ... muggen! Om niet te worden leeggezogen, snel terug naar de uitgang. Wederom nauwelijks wind en bloedheet vandaag. Teruggekeerd naar de basis en de baai weer eens overgezwommen. Halverwege verstrikt geraakt in een kabel, vermoedelijk van een visnet. Voorzichtig de kabel nagegaan en uiteindelijk er onderdoor gedoken om weer verder te kunnen zwemmen. Later de tekening van de Cordia aangevuld met de bessen. Donkere wolken hangend boven Venezuela, waarin felle lichtflitsen, veraden een kleine storm.
In de avondschemering duikt er opeens een helicopter op, welke laag boven zee langs het strand blijft hangen en met een schijnwerper het strand af lijkt te zoeken. De nog aanwezige toeristen op het strand beginnen te zwaaien met als gevolg dat de herrieschopper blijft hangen totdat iedereen is uitgezwaaid.

Dag 8

De dag begint met een weifelende regenbui. Eerst wat druppeltjes, dan droog, dan wat meer druppeltjes zodat alles net nat is. Vandaag begonnen met een bezoek aan de museumtuin van het Curaçaos museum. Hier een Guaiacum officinale uitgetekend terwijl er enkele bussen met toeristen komen en gaan. Plaatsgenomen op een rond stenen optrekje, hopelijk was dit geen museumstuk, dat snel opdroogde na de regenval. De volgende plant is Albizzia lebbeck. Hiervan enkele takken meegenomen en de tekening uitgewerkt op de basis. Daarna een heerlijke Red Snapper gegeten bij de visser op de hoek. Nogmaals getracht het grasje te determineren, maar de tabellen geven geen duidelijke uitkomsten. Er is meer informatie nodig. De wandelgids eens doorgenomen en besloten om het genoemde gebied van landgoed Patrick eens uit te kammen. De gemaakte tekeningen eens naast elkaar gelegd. Zien er goed uit en zo te zien is dezelfde stijl als de al gemaakte tekeningen weer goed aangehouden. Ja, het wordt een mooie uitbreiding!

Dag 9

In de bibliotheek begonnen. Het werkje van Frater Realino opgezocht. De bibliothecaris aangeroffen en deze weet nog wel enkele interessante stukken. Ben altijd op zoek naar dit soort literatuur om aan de bibliotheek toe te voegen. Mogelijk zit er nog een exemplaar van het boekje van Frater Realino in de collectie van de Studiekring. Deze is enkele jaren geleden opgeheven en de boekjes zijn, via het museum Kura Holanda, nu bij het instituut terecht gekomen. Daar er veel duplicaten zijn, worden deze overal uitgedeeld. De bibliothecaris zal eens kijken of er nog een exemplaar tussen zit.
Via een tankstation, even de auto volgooien, naar landgoed Patrick gereden. Via een zandweg uiteindelijk op de noordkust uitgekomen bij de dubbele slavenmuur, welke de grens aangeeft tussen plantage Ascencion en Plantage Patrick. Hier te voet verder langs de zee naar het oosten. De vele scherpe koralen maken de weg moeilijk. De zee is echter zeer kalm en het water staat erg laag. Op sommige plaatsen tot aan het water afgedaald en de kustlijn gefotografeerd. Dit is normaal niet mogelijk omdat dit deel onder water staat, ofwel omdat de zee zo ruw is dat het levensgevaarlijk is om naar beneden te klimmen. De vele bizarre vormen leveren mooie plaatjes op. Al lopende richting Boca Ascension ontwikkeld er een enorme onweersbui met een gigantische regenval boven Oostpunt welke langzaam richting Westpunt trekt. Tegen de tijd dat Boca Ascencion is bereikt hangt de bui boven Willemstad. Gigantisch brede bliksemstralen schieten loodrecht door de lucht en slaan in op het kalkterras van Hato. Het wordt levensgevaarlijk om op dit kalkterras te blijven. Daarbij, als die regenval hier komt, dan is die zandweg waarover naar binnen werd gereden veranderd in een onbegaanbare moddelpoel. Snel teruggekeerd naar de auto en het terrein weer verlaten. De asfaltweg weer bereikt wanneer de eerste regendruppels vallen. Echter veel wordt het niet. De bui lijkt ergens tot San Perdo te zijn gekomen en is daar volledig uitgeregend. Donkere wolken komen echter dreigend dichterbij. Later vernomen dat op veel plaatsen de bliksem is ingeslagen en de stroom is uitgevallen. Op enkele plaatsen is 92 mm water gevallen in nog geen uur tijd. Dit is een nieuw record. De klimaatsveranderingen zijn ook hier duidelijk merkbaar.
Te Barber wat gegeten. Het konvoi naar Westpunt is uitgevallen en een dame op leeftijd een lift naar Westpunt gegeven. Dan naar Watamula gereden waar de zon volop schijnt. Watamula is veranderd in een door de mens opgeschilderd werkstuk. Oog voor de natuur hadden de ontwerpers niet. De bordjes welke de richting aangeven naar wat er te zien is, liggen allemaal naast de paal op de grond. Met een brok koraalsteen er weer een aantal aan de paal bevestigd, alvorens er een foto van te maken. Langs het Gat van Curaçao en de Spuiter, welke met een grote platte steen was dichtgemaakt, naar Boca Gepi gelopen. Het pad langs de Noordwestkust volgend, richting Westpunt, een klein grafmonumentje van ene Leo-Juan-Jeff-Fapa met de datum 12-12-1994 gevonden. Verderop liggen de zogeheten badkuipen, een aantal op badkuipen lijkende uithollingen in de in zee gevallen koraalbrokken uit de rotswand. Het wordt tijd om terug te keren. Op de terugweg plastic flessen verzameld, en te Watamula zelf, een plastic zak vol met bierblikjes verzameld. Op deze blikjes staan afbeeldingen van fotomodellen uit Venezuela, maar zelfs dat voorkomt niet dat de blikjes zomaar worden weggegooid.
Helaas vandaag geen tekenobject gevonden, maar wel een mooie wandeling en veel foto´s gemaakt. Terug op de basis, op het lamplicht afkomend, vliegt er een zangcicade naar binnen. Het diertje gevangen en buiten weer verder laten vliegen. Daar zal ie meer succes hebben.

Dag 10

Vandaag de dam bij Muizenberg bezocht. Hier zouden onlangs een tweetal alligators zijn gesignaleerd. Het gaat mij echter om de planten en wel de waterplanten. Eerst op de dam zelf wat foto´s gemaakt. Dan rond gereden en uiteindelijk via een duiker de weg verlaten en te voet het terrein opgelopen. Een Heliotropium indicum aangetroffen met deels lichtblauwe bloemen. Er groeit hier en daar een Heliotropium currasavicum en veel Phyla nodiflora. Wilde varkentjes lopen aan de ene oever en witte boobies aan de andere oever. Een visarend maakt schijnaanvallen en af en toe vliegen de vogels op om kort daarop wat verder weer te landen. Een alligator niet aangetroffen maar wel verdroogde waterplanten met zaden. Vermoedelijk is het Echinodorus berteroi. Een aantal zaden verzameld en foto´s gemaakt. Gelukkig is het bewolkt. In de volle zon hier waarschijnlijk gesmolten. Ruim 3 uur later het terrein weer verlaten. Naar Landhuis Ronde Klip, via Playa Boca Canoa, achterom gereden naar de heuvel met dezelfde naam. Hier is echter de weg zodanig versperd dat rondrijden niet meer kan. Teruggekeerd en de weg naar Koraal Tabak genomen. Langs de onlangs opgerichte Aloe vera plantage tot aan de Sint Jorisbaai. Hier is het zo helder dat in de verte Bonaire is te zien.
Nog wat zandweggetjes afgezocht alvorens het terrein weer te verlaten. Dan is mijn drinkwater op, de batterijen van de camera leeg en de laatste diafilm vol. Terug naar de basis en even bijtanken. Mijn schoenen lijken het ook niet meer vol te houden: de zolen laten los. Eerst in de stad een paar nieuwe gaan kopen en meteen een rondje door de stad gewandeld. Voor de zwerfkat welke bij de basis rondhangt een blikje kattenvoer gekocht; het is wereld dierendag vandaag. Via de chinees aan de W.I.C-straat terug voor mijn eigen maaltijd.

Dag 11

De baai weer eens overgezwommen. Wederom wordt DaaiBooi baai opgezocht maar bij het opdraaien van de Piscaderaweg staat langs de kant van de weg een Parkinsonia aculeata in bloei. Dat maakt het makkelijk. De boom heeft zelfs vruchten. Een aantal vruchten en zaden verzameld en wat plantendelen meegenomen. Op de basis deze eerst uitgetekend. In de middag in Otrobanda gegeten. Daarna alsnog naar DaaiBooi Baai gereden. De op de linkerkoraalwand groeiende Pedilanthus tithymaloides uitgetekend. Een rode en een groene kolibrie vechten om de nectar in de bloemen terwijl de plant wordt getekend. Enkele foto´s van deze vogeltjes gemaakt maar dit vraagt eigenlijk om een videofilmpje. Er groeit hier ook een Bursera tomentosa maar de bloemen zijn nog niet echt goed uitgekomen. Moet er later zeker terugkomen. Een stukje Pedilanthus meegenomen. Wil deze meenemen naar Nederland. Op de terugweg even richting Porto Marie gereden. Het is echter al laat en daar er entree wordt gevraagd, beter een hele dag hier terugkomen. Terug op de basis eerst mijn linkerboven arm met Aloe vera ingesmeerd. Het lijkt wel een tweedegraads brandwond, zo erg is dit deel verbrand. Andere armdelen zijn echter diepbruin gekleurd en hebben nergens last van. Nadat de zon onder is gegaan vaart een patrouilleboot van de kustwacht de baai binnen. Er is merkbaar meer controle zowel op water als in de lucht.

Dag 12

De traditionele ochtendduik maar even uitgesteld daar de lokale vissers bezig zijn met een gigantisch groot net de baai leeg te vissen. Een wonderlijk gebeuren zo´n gezamelijke vis-actie. Normaal moet je bij het vissen stil zijn om de vis niet te verjagen, maar deze lui lijken elkaar wel de huid vol te schelden bij elke blik die ze naar elkaar maken. Weer op plantenjacht en bij de rotonde van Zegu een foto gemaakt van het roestbruine kunstwerk dat een van de onderzoekers op het instituut de bijzonder toepasselijke naam "De poort van de hel" noemde. En daar heeft het inderdaad wel iets van. Door naar Savonet en daar was men bezig om de door mij aangelegde cactustuin te ontdoen van de overwoekerende vegetatie.
De korte groene route en vervolgens de oude gele route gevolgd tot aan de parkeerplaats voor de wandelroutes. Vandaar richting Mangaanmijnen en deze de heuvel opgeklommen. Doorgeklauterd tot de top en daar loopt de slavenmuur welke de plantagegrens aangeeft van Plantage Zevenbergen. Er is nauwelijks wind en het is bloedheet. De slavenmuur helemaal afgelopen tot op Seru Bientu. Op deze heuvel groeit Sabal cf. causiarum en waait altijd wind. De wind was echter minimaal vandaag. De palmen net niet gehaald. Via het oude pad naar beneden en de oude weg volgend, welke zwaar met stenen is bezaaid, weer terug naar de parkeerplaats. Een grote Cnidoscolus urens met een scherpe steen platgelegd en een deel meegenomen om uit te tekenen. Deze brandnetel kun je niet met blote handen vastpakken. Eenmaal terug te Savonet nog even met een silverslangetje gespeeld welke daar in een aquariumbak te bewonderen is. Leuke beestjes en ongevaarlijk. Normaal zitten er wel enkele grotere in de waterbak naast het museum maar deze blijkt leeg te zijn. Op twee plaatsen hebben de termieten de dakspanten al opgegeten en er staan 4 dakpannen op scherp. Misschien dat de dakpannen er tijdelijk afgehaald kunnen worden, zodat deze niet stukvallen.
De cactustuin is inmiddels aardig opgeschoond en er kan weer in rondgelopen worden. Beloofd het ontwerp nogmaals uit te tekenen en achter te laten zodat het originele idee weer kan worden hersteld. De huidige beheerder wil hier wel werk van maken. Bij mijn volgende bezoek aan Curaçao kan ik dit dan komen bewonderen. Terug op de basis eerst een duik in zee genomen. Dan de Cnidoscolus uitgetekend. Met trek in pizza naar de Pizzahut op Saliña gereden en een Antillian Pan Pizza besteld. Na deze te hebben opgegeten nog even aan het strand gezeten.

Dag 13

Dag 13. Zou 13 echt een ongeluksnummer zijn? De hele nacht geworsteld met die Antillian Pan Pizza. Laat in slaap gevallen en zodoende ook laat opgestaan. Na wat voorbereidingen naar Malpais gereden en de Bina-trail afgelopen tot aan de Dam. Geen water in de dam maar wel alles groen. De Pos di pia opgezocht. Ook hier alles droog. Dan een Crateva tapia met bloemen en vruchten gevonden. Er zitten te veel muggen om hier te tekenen. Meegenomen wat ik nodig heb en de trail weer teruggevolgd naar de auto. Onderweg alle zwerfafval meegenomen dat langs de trail lag. Terug op de basis dit alles in de vuilcontainer gedumpt. Terwijl ik begin de Crateva uit te tekenen komt de vuilniswagen de vuilcontainer legen. Een vreemde gedachte springt opeens door mij heen. De vuilniswagen dumpt het afval namelijk op de vuilstortplaats te Malpais aan de andere kant van de dam en brengt dus nu het vuilnis weer terug naar waar het net is opgeruimd ... hoe ironisch.
Na de tekening even de stad in om een hapje te eten en een kennis opgezocht. Er staan twee auto´s buiten en zo tref ik twee kennissen tegelijk.
Daarna nog een Lantana canescens gevonden en deze uitgetekend. De collectie tekeningen nadert de twintig. Het gaat niet zo snel als gedacht, maar elke is er een die telt. De was weer eens gedaan. De studenten bereiden een barbecue voor. Net als het eten op de tafels staat en het vuur wordt aangestoken, bemerkt dat de wind opeens is gedraaid en nu over zee landinwaarts komt. Dat is meestal de voorbode van een flinke storm. Iedereen gewaarschuwd om het eten binnen te zetten, maar men vind dat het niet zo´n vaart loopt. Nauwelijks een minuut later steekt er een enorme wind op. Op zee staan opeens schuimkoppen op de golven en op het moment dat de wind het strand bereikt waait het zand omhoog ... over al het eten heen. Einde barbecue. De golfplaten op het dak krijgen het zwaar te verduren en een ervan schiet zelfs los. Enkele medewerkers van het instituut komen snel de bootjes uit het water halen. Terwijl zij hiermee bezig zijn komen er opeens met een noodvaart een aantal visserbootjes van Boca Sami aanvaren welke beschutting komen zoeken in de Piscadera baai. Nauwelijks zijn deze binnen er er barst een enorme onweersbui los. Het regent enorm maar de bui blijft op zee hangen. De golven beuken op het strand en het zand verdwijnt zienderogen in zee en wordt verwisseld door de koraalskeletten, welke in feite het eigenlijke strand vormen van alle strandjes van Curaçao, op Knipbaai na.

Dag 14

Na een onrustige nacht in alle vroegte het strand afgezocht naar overlevenden: aangespoelde schelpdieren welke uit het zand zijn gespoeld en nu op het droge liggen. De schelpen in een emmer met zeewater verzameld en later in een aquariumbak in het natlab geplaatst op een laagje zeezand. Deze schelpen hebben een uitklapbare voet, waarmee zij een gravende beweging kunnen maken. Hiermee graven ze zich in in het zand, danwel kunnen ze zich afzetten en zich verplaatsen om een betere plek op te zoeken. Grappig om dit nu eens te zien in een aquariumbak. Een stuk of dertig schelpen op deze wijze gered. Wanneer het weer weer rustiger is kunnen de schelpen in zee worden teruggezet.
De zoektocht levert ook allerlei schelpen op van al gestorven schelpdieren. Ook deze verzameld. Er zitten nog nooit eerder geziende vormen tussen. Een onderzoeker selecteerd er een aantal uit om op te sturen voor verder onderzoek door een schelpdierenexpert.
Een Stemodia durantifolia uitgetekend welke van Malpais was meegenomen. Vervolgens gaan zwemmen, maar kort want de zee is onrustiger dan normaal. Morgen weer eens de Christoffelberg op en wel om 6:00 uur. Dat betekend om 5:00 uur opstaan en vertrekken dus vroeg naar bed vanavond.
Tegen 22:30 uur besluit het naastgelegen hotel om vuurwerk af te gaan steken.

Dag 15

De dag is net 15 minuten jong wanneer er een hoop lawaai is te horen. Er zou iemand moeten worden opgehaald maar die verscheen niet. Er blijft steeds minder nachtrust over.
Dan gaat moeder natuur ook nog meedoen en laat om 04:30 een razend onweer uitbarsten. De zware neerslag roffeld op het dak. De tocht naar de Christoffelberg maar uitgesteld. De regenval heeft in ieder geval de temperatuur doen dalen en de ochtend begint dan ook aardig koel. De zee is echter nog steeds zeer onrustig en zwemmen maar overgeslagen. Wel langs het strand gelopen en daar blijken enkele honderden kleine blauwe kwalletjes (Velella velella) te zijn aangespoeld. Ook liggen er een aantal net gekiemde Avicennia germinans op het strand. Zeker uit de rand van het mangrovebos weggespoeld. Deze verzameld en in een oud pannetje in wat zand geplant. Een van de duikers van de diveshop springt in zee. De kwalletjes blijken niet te steken. Wat een manier om daar achter te komen! Ook de zwemklas die komt zwemmen besluit om voorlopig niet het water in te gaan.
De planten leven op na deze hoeveelheid water en de afkoeling. Morgen en overmorgen zullen er veel planten met bloemen te vinden zijn. Besloten om weer naar landgoed Patrick te rijden. Er zijn slechts 4 modderpoelen op de zandweg en die leveren geen probleem op, al schuift de wagen eenmaal gevaarlijk schuin een modderpoel in. Ditmaal Boca Patrick zelf ingelopen. De gehele Boca afgezocht. Er een tiental grote zwarte schijfvormige zaden gevonden. In het midden in de baai gelegen gedeelte, twee zeer grote zee-egelskeletten gevonden. Het is bewolkt maar de zon krijgt steeds meer ruimte en tegen 17:00 uur breekt het wolkendek open. Op de terugweg met opzet door wat waterplassen gereden om de ergste modder van de autobanden af te spoelen. De zee blijft onrustig en heeft een landinwaartse golfslag welke steeds meer zand van het strand weghaald. Ondanks de ruwe zee toch nog even gaan zwemmen om de dag af te sluiten.

Dag 16

De zee kalmeert niet en weer zijn er vele Avicennia germinans kiemplantjes aangepoeld. Deze bij de al verzamelde gevoegd en zo een eigen mangrove bosje gekweekt. Ze kunnen worden geplant op Klein Curaçao en dat wordt dan ook besloten om te doen. De plantjes worden eerst opgepot.
Alsnog besloten de Christoffelberg te gaan beklimmen en naar Savonet gereden. Vanaf de parkeerplaats met een slakke-tempo de berg opgeslenterd. Het is windstil en het regent zachtjes. Na een klein uurtje de top bereikt. De regen heeft nagelaten maar heel Curaçao hangt in de wolken en de zon brand er maar net doorheen. De tweede top opgezocht en halverwege een zeer mooi exemplaar van Cordia curassavica gevonden en uitgetekend. Dan vanaf het middengedeelte naar beneden geklommen. De Oeceoclades maculata zijn hier met een stuk of 20 exemplaren goed vertegenwoordigd maar deze orchideeen hebben nu geen bloemen. Langzaam afdalend een Phoradendron trinervium gevonden. Deze halfparasiet uitgetekend. De wolken beginnen alles weer te verduisteren en de afdaling ingezet. Tegen 17:00 uur de parkeerplaats weer bereikt. Dan naar de stad en van daar een stoba meegenomen. Er wordt nog meer zwaar weer voorspeld maar volgens de lokale bewoners komt die voorspelling nooit uit. Wel het was toch een mooie dag ondanks de zware bewolking.

Dag 17

De schelpen die aanspoelen langs het strand worden alsmaar groter van afmetingen. Eerst naar Savonet gereden en daar tot halverwege de Christoffelberg omhoog geklommen. De hier groeiende Helicteres carthaginensis heeft bloemknoppen. Helaas zijn ze nog niet open maar dat kan wel elke dag gebeuren. Weer afgedaald en een zij arm van Rooi Beru ingelopen. Na een aantal omgevallen bomen die de weg versperren blijkt de weg makkelijk te volgen. Halverwege de helling van Seru Nobo tussen twee enorme rotspartijen doorgestoken. Dan een stukje door de struiken en beland in een tweede rooi. Deze weer naar beneden gevolgd. In deze rooi een stuk kabrietengaas gevonden. Het zou een stuk van een geitenval kunnen zijn maar het is geheel doorgroeid met planten en moet er dus al jaren staan. Er onder door gekropen en de rooi naar beneden gevolgd. Wat verder kruist een ezelpad de rooi en via deze makkelijker begaanbare weg weer in de eerste rooi uitgekomen en is de wandeling weer rond. Tegen 14:00 uur weer bij de ingang van het park aangekomen. Hier een hapje gegeten. De cactustuin is inmiddels grof opgeschoond en enkele foto´s van de Agaven gemaakt. Het museum bezocht waar er nu wordt gewerkt aan het opzetten van het skelet van de enkele jaren eerder aangespoelde walvis. Dan terug naar de basis. Mijn schoenen hebben het alweer begeven en er moeten nieuwe worden gekocht. Bij de visser op de hoek een karko met rijst gehaald. De wind staat nog steeds verkeerd en de golven spatten knallend uit elkaar op de rotspunt aan de westelijke punt van de baai. Nu de wind verkeerd staat overstemt het geraas van de zee gelukkig het jammerlijke muziekspel dat voor jazz moet doorgaan en zo valt de avond.

Dag 18

Eerst een bezoek gebracht aan een schoenenwinkel en een paar nieuwe stappers gekocht. In Punda een Chamaecrista nictitans gevonden groeiend tussen geplante sierplanten in een plantenbak. Een deel meegenomen. Ook meteen maar wat souveniers gekocht. Dan eerst de plant uitgetekend en daarna eens ouderwets bij McDonalds gegeten. Rondje Waaigat gelopen en nog wat verzameld van een volwassen Avicennia germinans. Te Otrobanda inkopen gedaan alvorens terug naar de basis te rijden. In de avond de Avicennia uitgetekend. Het is alweer windstil en de zee blijft maar onrustig.

Dag 19

Eerst weer de Christoffelberg op. De Helicteres carthaginensis bloemen zijn open! Foto´s gemaakt en tekening gemaakt. Terug bij de ingang de beheerder weer getroffen. Een korte wandeling rondom Landhuis Savonet gemaakt en daarbij mijn kennis van de waterstroming richting waterputten en het Hofje laten zien. Er zijn plannen om een deel weer in de oude staat terug te brengen. Deze plannen bestaan al langer. Er moet eens iemand komen die er werk van maakt en misschien is nu de tijd ervoor gekomen. Het is absoluut indrukwekkend wanneer dit systeem weer eens in werking kon worden gezien.
Het voormalige hertenreservaat weer eens ingelopen en daartoe een kapmes meegenomen. Dat bleek geen overbodige luxe! De toegangsweg en de zichtbanen zijn geheel dichtgegroeid. De hertenhoogzit welke voor de excursies is gebouwd beklommen. Deze is echter in zulk slechte staat dat maar weer snel de begane grond opgezocht werd. Geprobeerd het weitje te bereiken in de hoop dat er hier nog wat kruiden zijn te vinden. Het weitje is echter niet meer te bereiken. De controleweg die lang het inmiddels verwijderde hekwerk liep nagelopen en geconstateerd dat er een vreemde situatie is ontstaan: De cactussen welke langs het hetwerk waren gelegd zijn zover uitgegroeid dat deze nu een ondoordringbare haag vormen. Binnen deze haag staat de waterbak, die wel nog functioneerd en buiten deze haag zitten de herten. Dat vroeg meteen om actie en op twee plekken een grote opening in de haag gehakt, zodat de herten weer bij de waterbak kunnen. Er is echter een tank nodig om de oude zichtbanen weer open te trekken.
Het begint alweer licht te regenen en wanneer er kort daarop een enorme donderklap een onweersbui aankondigd, maar weer teruggekeerd. Via Barber naar Soto gereden en daar de zandweg opgedraaid welke uitkomt bij de achteruitgang van het park. Deze weg is afgezet met een toegangshek en vormt de toegang naar Seru Gracia, de heuvel met de antennes naast de Christoffelberg. Rechts van de weg zijn inmiddels steeds meer bouwvallige huisjes aan het verschijnen. Verder gereden naar Willibrordus. Hier enkele verwilderde Catharantus rosea plantjes gevonden en er eentje meegenomen. Op de basis deze uitgetekend. Het is inmiddels 19:00 uur en het is alweer donker. Alweer 23 tekeningen gereed. Het wordt weer een succesvolle expeditie.

Dag 20

Het strand ligt bezaaid met afgebroken hoornkoralen, wat eigenlijk de natuurlijke strandbedekking is. Deze worden echter verwijderd en door wat zand bij te storten wordt er een voor toeristen geschikt strand van gemaakt. De weggehaalde koralen worden op een hoop gedumpt. Voor de cactustuin zijn deze echter mooi te gebruiken en, regelmatig naar Savonet rijdend, een grote verf emmer met deze koraalstenen gevuld en deze meegenomen. Te Savonet in de cactustuin de middencirkel met het heuveltje hersteld. Alleen de bolcactussen moeten er nog omheen en een Mammillaria mammillaris, de zeldzamere tepelcactus, moet op de top in eigen bodem worden geplant. Een van de parkrangers zal voor de bolcactussen zorgen en de Mammillaria neem ik voor mijn rekening. Tegen 17:00 uur weer teruggekeerd. Zo´n inspannende werkdag al lang niet meer gehad! Een duik in zee genomen om de stof van me af te spoelen waarna wel nog een stukje gewandeld. Tref zo een Phyllanthus botryanthus. Deze getekend, maar inkleuren lukt niet meer. Het is te donker.

Dag 21

Het weer lijkt zich te beteren. Te Savonet de zeeroute gereden en gespeurd naar planten met bloemen. Treft er zelfs nu al een Amoreuxia wrightii in bloei. Van oude verhalen is bekend dat de wortelknol van deze plant door vissers werd gegeten. Hoe de knol bereid werd is echter niet meer bekend. Vermoedelijk dat de vissers die op een houtskoolvuurtje een gevangen vis klaarmaakten, de knol erbij in het warme houtskool legden. Zouden de oudere vissers dit nog weten? Er breekt een regenbui los en verdergaan heeft geen zin meer. Te Landgoed Patrick geprobeerd wat alternatieve toegangswegen te vinden. Pas de derde poging heeft succes en via een aantal makkelijk toegankelijke Hippomane mancinella bosjes de kop van de dam gevonden welke achter Boca Ascension ligt. Vanaf daar Boca Ascenscion ingelopen. Inmiddels brand de zon op de hoogste stand en is het alweer bloedheet. Teruggekeerd naar de basis.
Aldaar met twee studenten mee in een bootje. Zij gaan duiken tegenover de westkant van de Piscadera baai en blijven ongeveer een uurtje weg. Dat geeft mij de gelegenheid om daar via het strand de Piscaderaberg op te klimmen. De oude camera meegenomen en in een plastic zak gewikkeld ter bescherming tegen het zeewater. Na te zijn afgezet op het strand door een uitmonding van een rooi op het terras geklommen. Vandaar gaat het een stukje over een oude zandweg en in de eerst bocht het wrak van een oude Mack aangetroffen. Gefocus op de top en er recht op afgegaan. De vegetatie is hier zo open dat dat geen probleem is. De geiten hebben nagenoeg alles kaal gegeten. Er groeien Haematoxylon brasiletto boompjes en Croton flavens struikjes. Hier en daar staan groepjes agaven welke zwaar zijn aangegeten. Ook staat er nog een verdwaalde cactus. Flink de pas erin gezet. Een enkele keer wat meer naar het binnenland afgebogen omdat een diepe rooi mijn pad kruist. In 30 minuten de top bereikt. Schitterende uitzichten! De nodige foto´s gemaakt. Dan weer terug en in dezelfde tijd weer op het strand aangekomen. De duikers komen net weer boven en klauteren aan boord. Enkele minuten later weer opgepikt. In tegenstelling tot wat de duikers dachten was het zeer de moeite waard om deze heuveltop te beklimmen! Na deze actie even zwemmen om af te koelen en dan gegeten. Daarna de Phyllanthus tekening ingekleurd.

Dag 22

De nacht was niet droog en de was dus ook niet. In plaats van het T-shirt dan maar in bontgekleurd tropenhemd op pad. Wederom een emmer met koralen te Savonet in de Cactustuin bijgevuld. Dan de bergroute gereden en te Ruïne Zorgvlied staat een Malpighia emarginata in bloei. Eerst de wandelroute rondgelopen. Echter de muggen reageerden zó agressief dat het merendeel van de wandelroute snelwandelend en rondzwaaiend met beide armen werd aflegd. Was blij weer bij de auto aangekomen te zijn. Een takje van de Malpighia meegenomen en naar het uitzichtpunt op Boca Tabla gereden. Daar waait het voldoende hard om de muggen weg te houden en de plant rustig uitgetekend en ingekleurd. Van alle kanten komen er hagedissen aanlopen die waarschijnlijk in iets eetbaars geinteresseerd waren. De bergroute gevolgd en er een aantal exemplaren van Samyda dodecandra in bloei gevonden. Daar deze plant zeldzaam is, selectief een takje en een bloem meegenomen van de kant welke langs de wegrand groeide. Deze kant wordt toch gekapt zodra de takken over de weg gaan hangen. Op het terras bij Savonet de plant uitgetekend en ingekleurd. De genomen Bitter Lemon is een echte dorstlesser. Dan Jaanchie´s te Westpunt bezocht, alwaar de eigenaar zelf voor wandelende menukaart speelt, en een moot vis gegeten alvorens terug te rijden via de zuidkust. Voor de afwisseling klinkt de muziek vanavond eens echt goed. Gaan kijken via het strand en de reden ontdekt: een bruiloft met een ingehuurde muziekband. Dat is een mooi einde voor deze dag!

Dag 23

Vandaag totaal geen zin om te tekenen. Moet ook kunnen. Naar DaaiBooi baai rijden en een Mammillaria uit het veld halen en deze in de cactustuin planten is het doel. Met alle goede bedoelingen daar echter tussen een schoolexcursie beland en zo wel een slecht voorbeeld gegeven. Gewacht totdat de excursie zou vertrekken met de bus alvorens weer met bloempot en schepje uit de struiken te verschijnen, maar dat ging wel erg lang duren. Ondertussen een Warawara zien vliegen welke in de rotsen aan de overkant van de weg een nest had. Uiteindelijk, iedereen zal wel in zee zijn gaan zwemmen, teruggekeerd naar de auto en op weg naar Savonet. Te Willibrordus een blauw geschilderd kunukuhuisje gepasseerd. Dat moest nog op de foto gezet. Dan te Savonet de cactus op zijn plek geplant. Een volgende plantenbak voor een kwart opgeschoond. Deze zat het meest vol met kiemplantjes welke er zo snel mogelijk uit moeten. Tegen sluitingstijd weer terug naar de basis. Eerst nog wat inkopen gedaan en te Otrobanda een stoba gekocht. Zo heerlijk als ze deze hier klaarmaken! Morgen echter weer op plantenjacht.

Dag 24

In de ochtend een Datura inoxia uit het veld gehaald. Eigenlijk net iets te laat, want de bloem was al bijna gesloten, echter voor het uittekenen was het voldoende. Een schitterende tekening gemaakt. In de middag even naar de stad wat te eten gekocht en op de terugweg een tak van Tamarindus indica meegenomen en deze in de middag uitgetekend. Het is dan wel een cultuurboom maar hier komt deze sporadisch verwilderd voor. De muggen beginnen nu echt lastig te worden. Nog wat spaghetti klaargemaakt. De muggen eens teruggepakt en met Baygon, een middel dat in Nederland verboden is, gespoten. Op de muggen na, een rustig dagje.

Dag 25

Ook vandaag weer de bergroute van Savonet gereden. Tournefortia volubilis gevonden en uitgetekend. Na het middagmaal de zeekant gereden tot aan de grotten. Daar te voet verder naar de zee en uiteindelijk langs de zee een flink stuk het landgoed Wacawa opgelopen. Een vreemd geplaatst bord gevonden.
Het landschap en de vegetatie veranderde echter nauwelijks en uiteindelijk weer teruggekeerd. In de cactustuin een ruwe schets gemaakt van de huidige situatie. Dan terug naar de basis. De schets omgewerkt tot een duidelijke tekening en met namenlijst van de planten voorzien. Dan barst er een brassband los in de strandbar. Daar even naar gaan kijken. Ze drumden maar door, die jongens en zo werd het vanzelf laat.

Dag 26

Deze dag, wederom naar Savonet, maar nu de oude gele route opgezocht. Vanaf de plaats waar een slagboom de weg versperd te voet verder en de weg gevolgd totdat de Ruïne van landhuis Zevenbergen opduikt. Dan een weg naar binnen gezocht en koers gehouden op de Ruïne. Was een heuvel te vroeg naar binnen gelopen, maar ook nu een mooie maar moeizame tocht. Dan een oud pad gekruist, dat eens is gekapt naar deze Ruïne en zo kom ik een stuk sneller bij deze bouwval. Dan het pad teruggevolgd en via de Ruïnes van de oude waterbakken van de leerlooierij die hier heeft gelegen, de oude gele route weer gevolgd. De planten hebben de weg weer in bezit genomen maar te voet is deze weg nog goed te doen. Via de weg langs de Magacina van Zevenbergen gelopen en zo weer terug naar het beginpunt. Geen nieuwe vondsten gedaan. Even gepeeld met de gedachte om de weg naar Seru Gracia nog te nemen, maar gezien de hitte en de halve watervoorraad hier toch maar van afgezien. De gemaakte schets van de cactustuin aan de beheerder overhandigd. Deze is vastbesloten er werk van te maken. Het resultaat kan ik dan zien bij mijn volgende bezoek aan Curaçao. Nog een klein stukje Rooi Beru ingelopen en hier een mooie Celtis iguanaea gevonden. Dit werd het volgende tekenonderwerp. De benodigde stukjes verzameld en dan terug. Bij de chinees te Tera Kora een chinese maaltijd gekocht en het kerkgebouw op de foto gezet. Deze kerk is gebouwd in de stijl van een landhuis. Terug op de basis genoten van een mooie zonsondergang.

Dag 27

Vandaag is het Antillendag en alles is gesloten. Dan ook maar eens een rustdag evan maken. Alle gemaakte tekeningen eens naast elkaar gelegd en hier en daar nog wat bijgewerkt. In de middag eten gekookt. Daarna de middag gevuld met een boek over oude koningen en tovenaars in een fantasiewereld. Dan gaat opeens het alarm af. Rond gaan kijken, maar kan niets ontdekken. Het duikteam komt kort daarop binnen. Ook zij kunnen niets bijzonders vinden. De beveiliging wordt gebeld en even later stopt het alarm. In de avond vallen de muggen weer aan. Lange broek aan en hemd met lange mouwen. De regens hebben ook zo hun nadeel...

Dag 28

Vandaag eerst naar Punda en mijn salsa collectie eens flink uitgebreid. Kan onmogelijk van hier terugkeren naar Nederland en dan geen muziek meenemen. Bij het verlaten van Punda 19 cd´s rijker. Nog een heerlijke batido gekocht alvorens terug te rijden naar de basis. De zon schijnt heerlijk en een uurtje gaan zonnen. Daarna even gezwommen om weer af te koelen. In de middag een deel van de boulevard gewandeld achter de waterfabriek. Ook hier geen nieuwe planten gevonden. Dan naar Otrobanda gereden en in een snackbar een hapje gegeten. Een foto gemaakt van een leegstand pand, waar vroeger een bar in zat. Hopelijk laat men het niet geheel vervallen. Bij het winkelcentrum aangekomen er ditmaal omheen gelopen in plaats van erdoor. Bij een regenpijp die in een soort plantenbak uitmond een nieuw plantje zien staan. Nog niet eerder gezien. Er staan er meerdere en het is duidelijk niet aangeplant. Er een met wortel en al uit de grond getrokken en meegenomen. Mogelijk is de naam bekend op het instituut. De flora gaf geen duidelijkheid.
Nog een wasje gedaan. Het is alweer windstil en een onweersbui nadert op zee. Het weertype is normaal voor het begin van de regentijd maar wel extremer dan ooit eerder meegemaakt. Twee studenten zijn geinteresseerd in de grotten en we spreken af om maandag deze te bezoeken. Het is alweer 22:45 uur. De tijd vliegt.

Dag 29

De vlakte van Hato staat op het programma. Het heeft iets geregend vanacht, de lucht blijft betrokken en er is nauwelijks wind. Het eiland dwars overgestoken en voor het vliegveld de zandweg opgedraaid. Meteen is het raak. Op een klein veldje bloeit hier Clitorea ternatea. Zeker een twintig exemplaren met tientallen open bloemen. Geweldige vondst. Deze zeldzame plant al jaren niet meer gezien. Ter plekke de plant uitgetekend. Daarna het terras opgereden en verder gezocht naar planten. Bij de rotsspleet aangekomen welke een pad naar het tweede terras biedt ter hoogte van Landgoed Daniël, besloten daar eens naar binnen te lopen. In de rotsspleet vliegt opeens een grote vleermuis voorbij en deze gaat opeens tegen de muur zitten. Een vleermuis tegen de muur? Dat kan toch niet? Dichterbij geklauterd en een nachtvlinder gevonden met een vleugelspanwijdte van anderhalf keer de lengte van mijn hand. Het beestje is geheel wit en heeft een licht-zwarte tekening. Een paar foto´s gemaakt. Geprobeerd het dier te vangen maar de vleugelslag is zo krachtig dat dat niet gaat op de gewoonlijke manier. Zonder een grote glazen pot zal het niet lukken. Het dier verder met rust latend, verder het terras opgeklauterd. Daar de slavenmuur gevolgd, landinwaarts tot aan de wand van het derde terras. Onderweg word duidelijk waarom er hier geen landbouw wordt gepleegd. De bodem is een massieve koraalsteenvlakte met hier en daar een gat, waardoor een plant groeit. Het derde terras ligt bezaaid met geitenmest. Enkele honderden meters langs de rand naar het westen gelopen. Er zitten wel donkere vlekken in de rotswand maar geen grotten. Bij een inzakking, welke links en rechts een afwatering van een rooi blijkt te zijn, loopt de terasswand niet stijl omlaag maar gaat geleidelijk naar beneden. Hier afgedaald naar het tweede terras. Gebruik makend van mijn kompas de richting gefixeerd om op het beginpunt weer uit te komen. Er is maar een manier om dit terras weer af te kunnen dalen dus het beginpunt mag niet gemist worden. Dan gaat het dwars door de mondi. Opeens valt het me op dat er hier geheel geen zwerfvuil ligt! Dit is werkelijk een unieke plek voor Curaçao. Terwijl vliegtuigen overvliegen, mijn wandeling voortgezet en tegen 17:00 uur het begin van de slavenmuur weer bereikt. Ondanks het feit dat deze muur gemiddeld 1 meter hoog is, is deze niet te zien wanneer je door de mondi wandelt. Weer naar het lagerer terras afgedaald. De gigantische nachtvlinder zit hoog tegen de rotswand aangedrukt. Dan terug naar de basis. Mooie dag en eentje zonder muggen en felle zon. De zee inlopen voor een duik gaat nu de eerste 10 meter over koraalstenen waarna er een zandberg is gevormd van het meegesleurde strandzand.

Dag 30

In een gecombineerde rit eerst twee studenten op het vliegveld afgezet en dan naar Savonet. Daar met twee andere studenten op naar de grotten, met name de tweede grot. Alhoewel deze is afgesloten is er nog wel een geheime ingang, maar daar kan niet iedereen door naar binnen. Het lukt echter om binnen te komen en een rondleiding volgt. Deze grot is klein maar bijzonder interessant. Ondanks de afsluiting is de grot er niet op vooruit of achteruit gegaan. Wel, goed bewaren is ook prima. Na alle gaten en gangen te hebben bekeken verlaten we de grot via een van de vensters die op het tweede terras uitkomt. Terwijl daar de nesten van mierenleeuwen worden bekeken werd de aanvliegroute van een bijennest geblokkeerd. Opeens vliegt er een bij voor mijn neus en dan wordt de aanval geopend. Snel het terras opgeklommen en enkele tientallen meters uit het vliegspoor gaan staan. Met een ruk het T-shirt over mijn hoofd uitgetrokken. Gelukkig is het T-shirt donkerblauw gekleurd. Wanneer bijen agressief worden dan hebben donkerblauwe kleuren vaak de voorkeur. Nu alle bijen, op een na, in het T-shirt staken, waren met deze beweging in één keer alle angels uit mijn lichaam. Snel het terras verlaten. Het T-shirt op het autodak gegooid. De schade: 11 bijensteken in mijn rug en 1 in mijn linkerbovenarm. De studenten hebben geen steken opgelopen en zo hoort het ook: de gids vangt de klappen op. Omdat er nauwelijks gif is binnengekomen valt het wel mee. Ben wel vaker door een bij gestoken, maar dit is absoluut een nieuw record. Weer bij de uitgang mis ik opeens het T-shirt. Dat is beslist onderweg van de auto gevallen. De grot is wel bevallen en we besluiten om via San Pedro de Vleermuisgrot ook op te zoeken. Te San Pedro is echter de slagboom dicht. Er komt een man aanlopen en die vertelt dat er nu 5 gulden entree per auto moet worden betaald. Van mening zijnde dat deze afsluiting van de parallelroute Hato - Ascension het eiland geen goed doet, rijden we terug de weg naar Westpunt op en gaan via Hato de vlakte op. Kleine omweg, maar op een eiland... Het is even zoeken voordat de ingang weer gevonden is. Eerst de grot welke parallel aan de terraswand loopt. Ook hier zijn meerdere ingangen afgezet met ijzeren spijlen, maar deze grot heeft zoveel ingangen dat ze niet allemaal af te sluiten zijn. Eenmaal binnen dwalen we wat rond. De grot gaat niet diep maar heeft wel enkele mooie kamers vol met vleermuizen. De vleermuizen laten we met rust.
De ingang van de tweede, diepe grot, kost iets meer moeite om terug te vinden, maar ook dat lukt. Door wat stenen te verplaatsen komen we binnen en dan gaat het ongeveer 350 meter diep de rotswand in. Vele mooie structuren zijn te zien. Geheel aan eind bevind zich de vleermuiskamer. Deze is goed gevuld met vleermuizen, maar ook met uitwerpselen waarin je wegzinkt als je erop gaat staan. Overal kruipen kakkerlakken, mijten en grottenspinnen rond. Een gezonde en levende grot. Het is er binnen bloedheet en het zweet loopt uit je lichaam, zelfs op plekken waarvan je niet verwacht dat daar zweetklieren zitten. Terug naar buiten herstellen we de stenen weer, zodat de ingang netjes dicht is.
Een vreemd geratel klinkt in de lucht. Het geluid is eerst niet thuis te brengen. Op een kleine 400 meter afstand vliegen witte vogels als idioten in een kringetje rond. Dan dringt het door: het is een stofduivel. De witte vogels zijn allerlei plastic en papieren rommel die door de lucht vliegen. Doordat deze rommel tegen elkaar aan vliegt ontstaat het ratelende geluid. De miniwervelwind beweegt langzaam landinwaarts en komt opeens boven een van de vele plassen met water. De mini storm neemt meteen in kracht toe. Water en modder worden tientallen meters hoog de lucht ingeslingerd. Langzaam beweegt dit vreemde modderbad richting geparkeerde auto. Al vrezend voor een smeerboel, draait opeens de windhoos om en neemt een kleine boom te grazen. De boom zwaait gevaarlijk heen en weer, draait om zijn as en het kraken van de takken is duidelijk te horen. Dan is de wervelwind voorbij. Het nu gekraakte boompje heeft alle energie uit de wind gehaald. Geheel vergeten om een foto te maken...
Weer teruggereden naar de basis alwaar iedereen weer zijn eigen weg gaat. Naar de stad gereden om eens wat nieuwe kleding te kopen. En ook weer een heerlijke stoba gekocht. Naast mij zijn er nu nog twee gasten op het instituut, o ja, en de muggen...

Dag 31

Op het strand wat korte video opnamen gemaakt van de spookkrabbetjes die daar elke dag weer een nieuw holletje graven, waarna de toeristen er dan de hele dag boven op gaan liggen. Vervolgens naar de Juliana brug gereden en vanaf de Punda kant de onderhoudsweg opgedraaid. Daar wat foto´s gemaakt van de brug. Ook onder de brugpijlers. Er lag een grote bundel vodden op een pijler en eerst wilde ik die er af trappen, maar ik besloot om deze maar te laten liggen. Dan de foto gemaakt. Vervolgens dichterbij gelopen en zie tot mijn verbazing twee benen uit die voddenberg steken: een choller. Ben blij die bundel geen trap te hebben gegeven!
Bij de vlakte van Hato geprobeerd een overvliegend KLM toestel te filmen. Geparkeerd in het verlengde van de start en landingsbaan alwaar nog meer Clitorea ternatea planten blijken te groeien. Zelfs met vruchten met zaden. Een groot deel afgezocht en alle zaden verzameld met het doel deze uit te zaaien in het Christoffelpark, zowel aan de zee als de bergkant. Wanneer de plant daar eenmaal opkomt dan zijn er wat meer exemplaren en is deze beter beschermd. Ook wat zaden van Ruellia nudiflora verzameld en deze plant uitgetekend. Dan land er een groot vliegtuig, maar geen blauwe vogel. Dit toch gefilmd. Daarna terug naar basis en de tekening van Clitorea aangevuld met vrucht en zaden. Op de hoek van de W.I.C-straat een surinaamse roti gehaald. Dan nog een kort bezoek bij een kennis en hier een afspraak gemaakt om, samen met een andere kennis, morgen uit te gaan eten. Vervolgens de andere kennis opgezocht en aldaar een mij onbekende Croton gevonden. Deze meegenomen naar het instituut. Aldaar weer eens een wasje gedaan.

Dag 32

Vandaag geinventariseerd van welke planten zaden worden meenemen en een vergunning laten opstellen dat deze meegenomen mogen worden naar Nederland voor wetenschappelijk onderzoek. In de bibliotheek het boekje van Frater Realino gekopieerd. In de kaft een paar krantenknipsels gevonden en van 3 hiervan ook een kopie gemaakt. Betreft informatie over de cactussen.
In de middag naar DaaiBooi baai. Ter hoogte van Jan Kok staan de Malphighia emarginata bomen en dragen rijpe vruchten. Deze Shimaruku ofwel kers, is overheerlijk en een aantal geplukt en gegeten. Dan op de oosthelling van DaaiBooi baai de kolibries getracht te filmen. Ditmaal alleen een groene kolibrie. Ook de nog steeds woeste zee nog eens gefilmd. Dan verder en tegenover Landgoed Daniël de wijk Cashutuin doorgereden. Er staat een huis te koop net naast de ingang waar dus iedereen in en uit moet rijden. Geen nieuwe planten gevonden. Dan overgestoken naar het verkavelingsproject bij Grote Berg. Hier is een flink stuk platgegooid en wordt stevig gebouwd. Ligt wel mooi maar wel veel last van de overvliegende vliegtuigen. Overal eens rondgekeken en uiteindelijk besloten toch maar geen kavel te kopen.
Tegen 19:00 uur ontdekt dat de klok aan de muur niet helemaal de juiste tijd weergeeft. Met een half uurtje vertraging het etentje begonnen bij een eettentje op het strand bij Koraalspecht. Hier een Red Snapper gegeten. Na een gezellige maaltijd uiteindelijk tegen 23:00 uur weer terug.

Dag 33

Wat gaat de tijd snel wanneer je lekker bezig bent! Even een klein lijstje gemaakt van wat er zeker nog moet gebeuren. In ieder geval de zaden van Clitorea ternatea in het Christoffelpark uitstrooien. Dat wordt de actie van vandaag dus op naar Savonet. De bergroute gereden en daarna de zeeroute en overal wat een geschikte plek zou kunnen zijn, de zaden verspreid. Hier en daar zelfs een paar ingegraven. Na de zaden aan de zeekant te hebben verspreid volgt er zelfs een regenbui. Beter kan niet voor de zaden. Bij de grotten nog een kleine poging gedaan mijn T-shirt te vinden maar tevergeefs. Vermoedelijk meegenomen of door iemand in de daar staande vuilnisbak gegooid. Wel het is een verlies maar in Nederland ligt er nog een in de kast. Op weg naar de uitgang een Cynanchum albiflorum gevonden. Delen verzameld om uit te tekenen. Tegen 15:00 uur weer bij de uitgang. Afscheid genomen want deze kant zie ik voorlopig niet meer. Op de basis de Cynanchum uitgetekend en ingekleurd.

Dag 34

De baai weer eens overgezwommen. Na het ontbijt de betalingen in orde gemaakt met de administratie van het instituut. Dan op weg naar Fuik richting Oostpunt en hier, vooral te Spaanse Water, de verkavelingsprojecten eens rondgereden. Hier en daar een foto gemaakt. Tegen 13:00 uur Zuikertuintje bereikt, dat inmiddels definitief is gesloten. De kleinere winkeltjes zijn echter nog open en ook het restaurantje. Hier een frans stokbrood met beleg gegeten. Daarna via de Schottegatweg rond gereden om weer op de basis te komen. Even bij de joodse begraafplaats Beth Haim naar binnen gereden. Alle poorten stonden open. Ook hier wat foto´s gemaakt. Wanneer dan voor langs Landhuis Habaai gereden, gezien dat het half is ingestort. Het verkeer was te druk om te kunnen stoppen. Zal er morgen nog eens langsrijden voor wat foto´s.

Dag 35

Acacia glauca uitgetekend. Daar deze plant heel veel kleine blaadjes heeft, tot ver in de middag met deze plant bezig geweest. Maar het resultaat mag er zijn! Dan nog even naar Otrobanda gereden en wat geld opgenomen en eten gehaald. Op de terugweg even gestopt bij landhuis Habaai en enkele foto´s gemaakt. Men was alweer bezig met werkzaamheden en vernomen dat er een kunstgalerij zal komen. In ieder geval zal worden getracht het landhuis weer te herstellen. De tijd vliegt op deze dag en al snel is het alweer donker. De wind lijkt weer uit de goede richting te komen, maar nu de avond valt, valt de wind weer weg en plagen de muggen weer. De dag afgesloten met het voorbereiden van de laatste expeditie dag.

Dag 36

Drukke laatste dag. Eerst de auto enigszins gewassen en van binnen opgeschoond. Dan deze volgetankt en bij het verhuurbedrijf ingeleverd. Daar de beschadigingen niet waren verergerd, de borg weer teruggekregen. Te voet terug naar de basis. Daar is een zak afgegeven met kruiden om mee te nemen naar Nederland. De kruiden uitgespreid op de keukentafel en laten drogen, voor zover dat mogelijk was. Dan alle spullen nagekeken en ingepakt. In de middag een laatste keer een Red Snapper gegeten, heerlijk die vis. Vervolgens een Ricinus communis uitgetekend. Tegen 16:30 uur de tekening afgewerkt en bij de andere gedaan. Dan een laatste controle en alles is gereed voor de terugreis. Kort daarop komt het duikteam weer terug. Met een lift naar het vliegveld. Op weg ernaar toe passeert er een stoet met auto´s van campagne voerende politieke partijen. Er zitten heel wat oldtimers tussen. Tegen 17:30 uur op het vliegveld afgezet. Vervolgens inchecken en door de douane. Op het vliegveld nog een kleinigheidje gekocht en dan is het instappen. Met een flinke straalstroom die de snelheid tot boven de 1250 km per uur opjaagd wordt de oceaan in een kleine 8 uur overgestoken. De aankomst in Nederland is dan ook ruim vroeger dan verwacht. Bij de douane uit de rij gehaald en in een afgezonderde ruimte volgt een controle. Men blijkt met name geinteresseerd in het feit dat er met 7 kg meer bagage terug is gekomen. OK, de volgende heenreis wat meer ballast meenemen. Echter alles is in orde en zonder verdere problemen mijn verblijfplaats weer bereikt. Wederom is de collectie uitgebreid en een hoop materiaal dat verwerkt kan worden in de komende maanden.

Vervolg: Flora Expeditie 2006.